Сураи Ат-Тур — Оят 42

1. Маънои калимаҳо:

— «كَيْدًا»: макр, ҳила, нақшаи пинҳонӣ барои зарар расондан.

— «الْمَكِيدُونَ»: касоне ки макр ба онҳо баргардонида мешавад, яъне худ қурбони макри худ мегарданд.

1. Тафсири оят:

Оё ин кофирон ва дурӯғбароварандагон мехоҳанд ба ту ва ба дини ту макру ҳила кунанд? Онҳо мехоҳанд бо нақшаҳои пинҳонии худ ба Паёмбар (с) ва мӯъминон зарар расонанд. Аммо Худованд ба Паёмбараш мефармояд, ки ба Аллоҳ таваккал кун ва бидон, ки макри онҳо ба худи онҳо бармегардад. Касоне ки ба Аллоҳ ва Паёмбари Ӯ куфр варзиданд, худи онҳо дар дом ҳилаи худ гирифтор мешаванд, на ту. Ҳақиқатан макру ҳилаи онҳо сабаби ҳалоки худи онҳо мегардад ва ин ҷазои амали бади онҳост.

1. Фавоид ва дарсҳо:

— Ин оят ба мӯъмин дилгармӣ мебахшад, ки ҳарчанд душманон нақшаҳои бад кашанд, натиҷаи он ба худи онҳо бармегардад.

— Аллоҳ таваккалкунандагонро ҳимоя мекунад ва онҳоро дар муқобили макри душманон танҳо намегузорад.

— Ин оят моро ба сабр ва устуворӣ дар роҳи ҳақ даъват мекунад ва меомӯзад, ки аз фитнаву ҳилаи бадхоҳон натарсем.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки адолати илоҳӣ ҳатман ҷойгир мешавад ва ҳар ки бадӣ кунад, ҷазои онро мебинад.

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки дини Ислом дини ростӣ, адолат ва таваккал ба Аллоҳ аст ва ҳар кӣ ба он паноҳ барад, дар амон хоҳад буд.