Сураи Ат-Тур — Оят 41

1. Маънои калимаҳо:

• أَمْ (ам): ё ин ки — ҳарфи истифҳом, ки барои рад кардан ва инкор омадааст.
• عِندَهُمُ (индаҳуму): назди онон, дар ихтиёри онон.
• الْغَيْبُ (ал-ғайб): пинҳонӣ, чизе ки аз чашми одамон пӯшида аст ва танҳо Аллоҳ онро медонад.
• فَهُمْ يَكْتُبُونَ (фаҳум яктбуна): пас онон менависанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят ба кофирон ва душманони паёмбар (с) муроҷиат карда, даъвои беасоси онҳоро рад мекунад. Оё назди онҳо илми ғайб аст, ки онро менависанд ва ба мардум хабар медиҳанд? Оё онҳо ба Лоҳи Маҳфуз дастрасӣ доранд ва он чи дар он аст, навишта, ба одамон мерасонанд? Ҳаргиз чунин нест! Ҳеҷ кас ғайбро намедонад, магар Аллоҳи Таъоло. Ин оят нишон медиҳад, ки даъвоҳои беасоси онҳо дар бораи донистани ғайб ва хабар додани он ба мардум пуч ва беасос аст. Танҳо Аллоҳи Ягона донандаи ғайб аст ва ҳеҷ каси дигар ба ин дониш дастрасӣ надорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки танҳо Аллоҳ донандаи ғайб аст ва ҳеҷ каси дигар ин қудрат надорад.
• Моро водор мекунад, ки ба ҷуз Аллоҳ ба касе дигар дар бораи ғайб такя накунем.
• Нишон медиҳад, ки даъвоҳои беасоси душманони ислом ҳамеша пуч будаанд ва ҳақиқати Қуръон равшан аст.
• Моро ба сӯи тавҳид ва яктоии Аллоҳ ҳидоят мекунад ва дилҳоро ба ислом мекашад.