Сураи Ан-Наджм — Оят 13

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «رَآهُ»: ӯро дид, яъне Паёмбар Муҳаммад (с) Ҷабраилро дид.

— «نَزْلَةً»: боре, як маротиба, фурӯ омадан ё дидор ҳосил кардан.

— «أُخْرَى»: дигаре, бори дигар.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки Паёмбари Худо Муҳаммад (с) Ҷабраили аминро бори дигар ба сурати аслии худ дид. Ин дидор дар шаби Меъроҷ рух дод, замоне ки Паёмбар (с) ба осмонҳо бардошта шуд ва ба назди «Сидрату-л-Мунтаҳо» расид. Ин ҷой дар осмони ҳафтум аст ва ҳамаи корҳои аз замин боло раванда ва аз боло фурӯ оянда ба онҷо мерасанд. Дар он ҷо Ҷабраил (а) ба сурати ҳақиқии худ ба Паёмбар (с) намудор шуд. Ин дидор бори дуюм буд, то ки Паёмбар (с) аз ҳақиқати Ҷабраил ва аз оёти бузурги Парвардигораш боз ҳам бештар боварӣ ҳосил кунад ва дилаш ором гардад. Ин ҳодиса далели равшани ростӣ ва бузургии рисолати Паёмбар (с) аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Паёмбар (с) Ҷабраилро ба сурати ҳақиқии ӯ дидааст ва ин далели дурустии ваҳй ва рисолат аст.

— Меъроҷ ва дидорҳои Паёмбар (с) аз оёти бузурги Худо буданд, ки имонро дар дили инсон қавӣ мегардонанд.

— Худованд Паёмбарашро бо чунин мӯъҷизаҳо тақвият мекард, то ки ӯ бо итминони комил рисолатро расонад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Паёмбар (с) ва он чи аз ҷониби Худо овардааст, бояд бовар кунем ва аз он пайравӣ намоем.

— Қуръони Карим китоби ҳидоят ва равшанӣ аст; ҳар ки ба он рӯй оварад, роҳи рост ва саодати дуняву охиратро меёбад.