Сураи Ан-Наджм — Оят 12

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَفَتُمَارُونَهُ: Оё бо ӯ (паёмбар) баҳсу ҷидол мекунед ва ӯро дар он чи мебинад, дурӯғ мешуморед? Решаи «مِراء» ба маънои ҷидол ва шубҳа аст.
• عَلَىٰ مَا يَرَىٰ: Дар бораи он чи ӯ бо чашми худ дидааст.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба мушрикону инкоркунандагон муроҷиат карда, мефармояд: оё шумо бо Муҳаммад (с) дар бораи он чи дар шаби Исро ва Меъроҷ бо чашми худ дидааст, баҳсу ҷидол мекунед ва ӯро дурӯғгӯ меҳисобед? Паёмбар (с) бо чашми худ Ҷабраил (а)-ро ба сурати аслиаш дидааст ва оёти бузурги Парвардигорашро дар он шаб мушоҳида кардааст. Инкоркунандагон он чиро, ки ӯ дидааст, рад мекунанд ва дар бораи он шубҳа мекунанд, ҳол он ки ӯ ҳақро дидааст ва аз рӯи яқин хабар медиҳад. Ин оят далели он аст, ки инкори онҳо беасос аст, зеро онҳо чизеро инкор мекунанд, ки худ надидаанд ва ба дидаи паёмбар (с) бовар надоранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Паёмбар (с) он чиро, ки дидааст, бо ростӣ ва яқин хабар додааст ва ӯ ҳеҷ гоҳ аз рӯи ҳавои нафс сухан намегӯяд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба хабарҳои паёмбар (с) бовар кунем ва онҳоро тасдиқ намоем, зеро ӯ ҳақро дидааст.
• Ислом дини яқину боварӣ аст, на дини шубҳа ва ҷидол. Ҳар ки ба паёмбар (с) бовар кунад, ба ҳақиқати бузург расидааст.
• Худованд паёмбарашро тасдиқ мекунад ва инкоркунандагонро маломат менамояд, ки ин нишони он аст, ки ҳақ ҳамеша пирӯз аст.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба оёти Қуръон ва мӯъҷизаҳои паёмбар (с) бовар кунем ва аз ҷидолу баҳси беҳуда дурӣ ҷӯем.