Сураи Ан-Наджм — Оят 21

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الذَّكَرُ — писарон, нарина.
• الْأُنثَىٰ — духтарон, модина.
• أَلَكُمُ — оё барои шумост?

1. Тафсири оят:

Худованд ба мушрикон рӯй оварда, амали нодурусти онҳоро маҳкум мекунад. Онҳо ба гумони худ барои Худо духтарон — фариштагон ва бутҳоро нисбат медоданд, дар ҳоле ки худашон духтардор шуданро намеписандиданд ва онро нанги худ меҳисобиданд. Пас Худованд мефармояд: оё шумо писаронро барои худ мехоҳед ва барои Ӯ духтаронро қарор медиҳед? Ин тақсимоти ноодилона ва бар хилофи ақл аст. Ин гуфтаҳои онҳо танҳо гумон ва ҳавои нафс аст, ки ҳеҷ далеле аз ҷониби Худо надорад. Ҳақиқат ин аст, ки ҳамаи фарзандони нек — хоҳ писар ва хоҳ духтар — неъмати Худо ҳастанд ва Худо аз ҳар чунин нисбатҳои нодуруст пок аст.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ақл ва инсофро ба кор мегирад ва ҳар гуна тақсимоти ноодилонаро рад мекунад.
• Худованд аз ҳар айбу нуқс пок аст ва ҳеҷ кас ҳақ надорад ба Ӯ чизеро нисбат диҳад, ки худаш намеписандад.
• Инсон бояд аз пайравии гумон ва ҳавои нафс дурӣ ҷӯяд ва ба далелҳои равшани ваҳй такя кунад.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки духтарон низ неъмати Худо ҳастанд ва набояд онҳоро камбуди шумурд.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба адолат ва ростӣ дар гуфтор ва амал пойдор бошад, то ба роҳи ҳақ наздик шавад.