Сураи Ан-Наджм — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

• أَسْمَاءٌ — номҳо, яъне номҳои холӣ аз маъно.
• سَمَّيْتُمُوهَا — шумо онҳоро ном гузоштед.
• سُلْطَانٍ — ҳуҷҷат, далел, бурҳон.
• الظَّنَّ — гумон, тахмин.
• تَهْوَى — ҳавас мекунад, майл дорад.
• الْهُدَىٰ — ҳидоят, роҳи рост.

1. Тафсири оят:

Ин бутҳое, ки мушрикон парастиш мекунанд, ҷуз номҳои холӣ чизе нестанд. Онҳо ҳеҷ воқеияте надоранд, на фоида мерасонанд ва на зарар. Ин номҳоро шумо ва падаронатон аз пеши худ гузоштаед ва онҳоро худо номидед, бе он ки Аллоҳ далеле ё ҳуҷҷате барои ин кор фароварда бошад. Мушрикон дар эътиқоди худ танҳо пайи гумон ва ҳавасҳои нафси худ мераванд, ки шайтон онро дар дилҳояшон зебо нишон додааст. Ва ҳақиқатан аз ҷониби Парвардигорашон ҳидоят тавассути Паёмбар (с) ба онҳо расидааст, аммо онҳо аз он баҳра нагирифтанд ва ҳидоят наёфтанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳар эътиқоде, ки ба далели шаръӣ асос наёфтааст, танҳо гумон ва ҳавас аст ва арзише надорад.
• Ислом одамонро ба сӯи тафаккур, далел ва ҳуҷҷат даъват мекунад, на ба пайравӣ аз гумони беасос ва анъанаҳои бедалел.
• Аллоҳ таоло ҳидояти худро тавассути паёмбарон ба мардум расонидааст, пас инсон бояд аз ин ҳидоят истифода барад ва роҳи ростро интихоб кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар эътиқод ва ибодат танҳо ба он чизе такя кунем, ки далели равшан ва ҳуҷҷати қатъӣ дорад.
• Қуръон мардумро ба сӯи озодӣ аз хурофот ва пайравӣ аз ҳавасҳои нафсӣ ҳидоят мекунад, ки ин роҳи наҷот ва саодат аст.