Сураи Ан-Наджм — Оят 36

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَمْ: ҳарфи истифҳом аст, ки ин ҷо ба маънои «балки» ё «ё» меояд ва барои рад кардан ва таъкид кардани нуктаи нав истифода мешавад.
• يُنَبَّأْ: хабар дода шавад, огоҳ карда шавад.
• صُحُفِ: ҷамъи «саҳифа» — варақҳо, номаҳо, китобҳо.
• مُوسَىٰ: Мӯсо (алайҳис-салом), паёмбари бузурги Худо.

1. Тафсири оят:

Оё ин шахси инкоркунанда ва дурӯғгӯ ба Худо аз он чӣ дар саҳифаҳои Мӯсо (алайҳис-салом) омадааст, хабардор нашудааст? Ё худро аз он бехабар нишон медиҳад? Дар он саҳифаҳо — ки китобҳои Таврот мебошанд — Худованд ҳақоиқи бузург ва дастурҳои равшанро нозил кардааст. Ин оят ба он ишора мекунад, ки агар инкоркунанда ба он китобҳои осмонӣ назар мекард ва аз онҳо огоҳ мешуд, ҳаргиз чунин даъвоҳои беасос намекард ва ба Худо дурӯғ намебаст. Пас, ӯ ё аз ин китобҳо бехабар аст, ё худро ба бехабарӣ мезанад, то ҳақро пинҳон кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба китобҳои осмонӣ ва омӯзаҳои паёмбарони пешин назар андозем ва аз онҳо ибрат гирем.
• Нишон медиҳад, ки Худованд ҳақро тавассути паёмбарон ва китобҳояш барои мардум равшан кардааст ва касе узри бехабарӣ надорад.
• Даъвати мо ба омӯхтани таърихи паёмбарон ва паёмҳои илоҳӣ аст, то ҳақро бишиносем ва аз ботил дурӣ ҷӯем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки пеш аз даъво ва ҳукм кардан, бояд аз манбаъҳои дуруст огоҳ шавем ва ба илм такя кунем.
• Муҳаббат ба Қуръон ва китобҳои осмониро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро ҳамаи онҳо аз ҷониби Худои ягона нозил шудаанд ва роҳи ҳидоятро нишон медиҳанд.