Surja En-Nexhm — Ajet 39

Kuptimet e fjalëve:

• “Sa’a” (سَعَى): Do të thotë përpjekja, veprimi dhe puna që bën njeriu me qëllim dhe synim të caktuar.

Tefsiri i ajetit:

Ky ajet fisnik vërteton një parim themelor të drejtësisë hyjnore: çdo njeri do të shpërblehet vetëm për atë që ka punuar dhe është përpjekur vetë, dhe askush nuk do të mbajë barrën e tjetrit. Ashtu siç nuk dënohet askush për mëkatin e tjetrit, po ashtu nuk shpërblehet askush me veprën e mirë të tjetrit. Kjo do të thotë se secili njeri është përgjegjës për veprimet e veta, dhe shpërblimi i tij varet nga përpjekja dhe vepra e tij personale. Nëse dikush bën mirë, do të shpërblehet për të, dhe nëse bën keq, do të mbajë pasojat e veprës së tij. Ky parim nënkupton gjithashtu se njeriu nuk mund të përfitojë nga veprat e të tjerëve në Ditën e Gjykimit, por vetëm nga ajo që ka bërë vetë me sinqeritet dhe qëllim të pastër.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ky ajet na mëson se Islami është fe e drejtësisë absolute – askush nuk dënohet për fajin e tjetrit, dhe kjo është një prej bukurive të fesë sonë që e bën njeriun të ndihet i sigurt dhe i qetë.
2. Ajeti na nxit të punojmë dhe të përpiqemi vetë për të mirën tonë, duke mos u mbështetur te të tjerët, sepse vlera e njeriut qëndron në përpjekjen e tij personale.
3. Na mëson se çdo vepër e mirë që bëjmë nuk humb – Allahu e ruan atë dhe do të na shpërblejë për të, gjë që na jep shpresë dhe motivim për të bërë mirë.
4. Ajeti na bën të kuptojmë se jeta është fushë pune dhe përpjekjeje, dhe se suksesi ynë në botën tjetër varet nga ajo që bëjmë sot – kjo është një ftesë e mrekullueshme për t’u angazhuar me vepra të dobishme për veten dhe shoqërinë.
5. Ky parim na bën të ndihemi krenarë për fenë tonë, sepse ajo i jep çdo njeriu vlerën e tij dhe e bën përgjegjës për jetën e tij, duke e lartësuar dinjitetin njerëzor.