Surat An-Najm — Ayat 44

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• أَمَاتَ (amaata): matèni, nyebabaké mati.
• أَحْيَا (ahyaa): nguripaké, maringi urip.
• هُوَ (huwa): Panjenengané, yaiku Allah.

1. Tafsiré ayat:

Ayat iki nerangaké yèn Allah iku siji-sijiné Dzat kang kuwasa matèni lan nguripaké. Allah kang matèni sapa waé kang dikarepaké mati saka makhluké, lan Allah uga kang nguripaké sapa waé kang dikarepaké urip. Ing donya iki, Allah matèni wong-wong kang isih urip nalika wis tekan wektuné, lan Allah bakal nguripaké manèh wong-wong kang wis mati ing dina kiyamat (ba'ts). Ora ana siji waé kang bisa matèni utawa nguripaké kajaba mung Allah. Kuwasa matèni lan nguripaké iku mung ana ing astané Allah, ora ana liyané kang bisa nindakaké.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngélingaké marang kita yèn urip lan pati iku kabeh ana ing tangané Allah. Awaké dhéwé ora kena gumantung marang liyané kajaba marang Allah.
• Kanthi ngerti yèn mung Allah kang kuwasa nguripaké lan matèni, ati kita dadi luwih cedhak lan wedi marang Allah, sarta tambah iman lan taqwa.
• Ayat iki uga menehi pangarep-arep marang wong mukmin, amarga Allah kang wis nguripaké kita ing donya iki, mesthi uga kuwasa nguripaké kita manèh ing akherat. Iki dadi panglipur lan pangéling yèn urip ing donya iku mung sauntara, lan urip kang langgeng iku ing akherat.
• Kabèh iki nuduhaké yèn Islam iku agama kang ngandhut kaweruh lan pangerten bab urip lan pati, saéngga wong kang ngugemi bisa luwih tentrem lan ora gampang putus asa.