Ан-Наджм сүрәсе — Аять 47

Сүзләрнең мәгънәләре:

• النَّشْأَةَ — ярату, бар итү, терелтү.
• الْأُخْرَىٰ — икенче, соңгы (терелтү).

Аять тәфсире:

Әйә, әйә, ул – Аллаһы Тәгаләнең үз өстенә алган эше: кешеләрне үлгәннән соң яңадан терелтеп, икенче мәртәбә бар итү. Бу – ахирәттәге терелтү, кыямәт көнендәге яңадан яратылыш. Беренче ярату да, икенче ярату да – бары тик Аллаһының кулында. Ул беренче мәртәбә кешене юктан бар иткән кебек, үлемнән соң аны яңадан терелтү дә Аның өчен берни дә түгел. Бу аять кыямәт көненә ышануның хаклыгын һәм Аллаһының кодрәтенең чиксезлеген раслый.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

• Үлем – ахыр түгел, бәлки яңа тормышка башлангыч. Кеше үлгәннән соң тереләчәк һәм үз гамәлләре өчен җавап бирәчәк.
• Аллаһы Тәгаләнең кодрәте чиксез: беренче мәртәбә яратучы, әлбәттә, икенче мәртәбә дә ярата ала.
• Ахирәткә ышану кешенең йөрәгендә мәңгелек тормышка омтылыш уята, аны изге гамәлләргә рухландыра һәм гөнаһлардан читләштерә.
• Бу тормыш – ул вакытлыча, ә чын мәңгелек тормыш – ахирәттә. Шуңа күрә акыллы кеше бу дөньяны гына түгел, ә мәңгелек тормышны да күз алдында тотып яшәргә тиеш.