سوره نجم — آیه 47

معانی کلمات:

• النَّشْأَةُ: آفرینش، خلقت و ایجاد.
• الْأُخْرَىٰ: دیگر، بازپسین؛ یعنی آفرینش دوم و پایانی.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه میفرماید که آفرینش دوباره و حیات مجدد پس از مرگ، بر عهده و تحت قدرت اوست. همانگونه که آفرینش نخستین انسانها و همه موجودات به دست او انجام شد، بازگرداندن آنها به زندگی در روز قیامت نیز کاری است که تنها او قادر به انجام آن است. این آیه تأکیدی بر معاد و رستاخیز است؛ یعنی همانگونه که خداوند انسان را از نطفهای ناچیز آفرید، میتواند او را بار دیگر زنده کند و برای حسابرسی به صحنه قیامت بازگرداند. این وعده الهی قطعی است و هیچ شک و تردیدی در آن راه ندارد، زیرا خدایی که آفرینش نخستین را آفریده، بر آفرینش دوباره نیز تواناست.

فواید و پیامهای آیه:

• ایمان به معاد و روز رستاخیز، انسان را به انجام اعمال نیک و پرهیز از گناه ترغیب میکند، زیرا میداند که در برابر همه کردار خود مسئول است.
• این آیه امید را در دل مؤمنان زنده میکند که مرگ پایان همهچیز نیست، بلکه آغاز زندگی جاودانهای است که در آن پاداش و کیفر الهی تحقق مییابد.
• یادآوری قدرت بیپایان خداوند در آفرینش دوباره، دل انسان را از ترس مرگ و نابودی میرهاند و او را به توکل بر خدایی دعوت میکند که بر همه چیز تواناست.
• این باور، عدالت الهی را اثبات میکند؛ زیرا بدون معاد، نیکوکاران و بدکاران یکسان میماند و عدالت خداوند اقتضا میکند که هر کس نتیجه عمل خود را ببیند.