Sura An-Nadżm — Werset 48

Znaczenie słów:

• أَغْنَى – wzbogacił, uczynił bogatym, obdarzył wystarczającymi środkami do życia.
• أَقْنَى – dał majątek trwały, który człowiek gromadzi i zachowuje ponad swoje potrzeby; uczynił kogoś posiadaczem dóbr, które się przechowuje.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Werset ten jest częścią ciągu prawd, które Bóg objawił Prorokowi ﷺ, aby potwierdzić swoją wszechmoc i wyłączność w sprawowaniu władzy nad stworzeniem. Bóg – Wszechmogący i Najwyższy – oznajmia, że to On sam, bez żadnego wspólnika, wzbogaca kogo chce spośród swoich sług, obdarzając go majątkiem i wystarczalnością, tak że nie potrzebuje on nikogo innego. Następnie Bóg wspomina, że to On daje również to, co ludzie gromadzą jako trwałe dobro – czyli majątek, który przekracza bieżące potrzeby i jest zachowywany na przyszłość, stanowiąc ich własność i kapitał. W ten sposób Bóg wskazuje, że zarówno podstawowe zaopatrzenie, jak i nadmiar dóbr, które człowiek gromadzi, pochodzą wyłącznie od Niego. Nikt nie jest w stanie wzbogacić siebie ani innych, ani też zapewnić sobie trwałego majątku, jeśli Bóg tego nie zechce. Jest to jednocześnie dowód na to, że bogactwo i bieda są w rękach Boga, a ludzie są jedynie zarządcami tego, co On im daje.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Werset ten uczy nas pokory wobec Boga i skłania do zaufania Mu, ponieważ to On rozdaje bogactwo i zaopatrzenie według swojej mądrości – nie według naszych zasług czy wysiłków.
2. Przypomina nam, że majątek, który posiadamy – zarówno ten wystarczający na codzienne potrzeby, jak i ten gromadzony – jest czystym darem od Boga, co powinno wzbudzać w nas wdzięczność i skłaniać do dzielenia się z potrzebującymi.
3. Werset ten uwalnia serce od zależności od ludzi i od lęku przed ubóstwem, gdyż prawdziwym Dawcą jest Bóg, który nie zapomina o swoich sługach.
4. Zachęca do umiaru i właściwego zarządzania majątkiem, gdyż gromadzenie dóbr jest dozwolone, ale powinno odbywać się w duchu posłuszeństwa Bogu i z myślą o dobru wspólnym.
5. Werset ten umacnia wiarę w to, że wszystko we wszechświecie – od najmniejszych rzeczy po największe – podlega woli Boga, co napełnia serce spokojem i pewnością, że Bóg nigdy nie opuszcza swoich wiernych sług.