Сураи Ан-Наджм — Оят 52

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «قَوْمَ نُوحٍ»: қавми Нӯҳ (алайҳис-салом).
• «مِنْ قَبْلُ»: пеш аз ин, яъне пеш аз қавмҳои Од ва Самуд.
• «أَظْلَمَ»: ситамгартар, зулмкунандатар.
• «أَطْغَىٰ»: саркаштар, аз ҳад зиёд гузаштатар дар гуноҳ ва нофармонӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят баён мекунад, ки Ӯ қавми Нӯҳро низ пеш аз қавмҳои Од ва Самуд ҳалок кард. Ин қавм дар замони худ аз ҳама ситамгартар ва саркашттар буданд. Сабаби ин ҳукм он аст, ки Нӯҳ (алайҳис-салом) муддати ҳазор сол кам панҷоҳ сол онҳоро ба сӯи тавҳид ва ибодати Худои ягона даъват кард, аммо онҳо ба ҷуз саркашӣ ва инкор чизе накарданд. Онҳо дар такзиб ва мухолифат аз ҳад гузаштанд ва ба ҳеҷ ваҷҳ ба даъвати паёмбар посухи мусбат надоданд. Бинобар ин, онҳо нисбат ба дигар умматҳои ҳалокшуда гуноҳгори бештар ва саркаштар буданд. Худованд онҳоро ба сабаби зулму туғёнашон несту нобуд кард ва ҳеҷ кас аз онҳоро боқӣ нагузошт.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки саркашӣ ва инкор нисбат ба даъвати паёмбарон оқибати бад дорад ва ба ҳалокат мерасонад.
• Сабри паёмбарон дар роҳи даъват, мисли Нӯҳ (алайҳис-салом), намунаи ибрат аст барои ҳамаи даъваткунандагон.
• Худованд одил аст ва ҳар қавмеро ба андозаи амалаш ҷазо медиҳад; қавми Нӯҳ ба сабаби зулму туғёни бештар сазовори ҳалокат шуданд.
• Ин оят боиси ташвиқи инсон ба тавба ва итоат аст, то аз сарнавишти қавмҳои ҳалокшуда ибрат гирад ва ба сӯи Худо рӯй оварад.
• Қуръон қиссаҳои умматҳои гузаштаро барои панд ва ҳидояти мардум баён мекунад, то инсонҳо роҳи рост ва наҷотро пайдо кунанд ва ба неъматҳои Ислом ва Қуръон маҳбуб шаванд.