Сураи Аль-Камар — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

— «فَفَتَحْنَا»: пас кушодем.

— «أَبْوَابَ السَّمَاءِ»: дарҳои осмон.

— «بِمَاءٍ مُّنْهَمِرٍ»: бо обе ки бисёр ва пайиҳам резанда аст.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Нӯҳ (алайҳис-салом) дуои худро барои нобуд шудани қавми кофир кард, Худованди мутаъол дуои ӯро қабул намуд ва дарҳои осмонро бо борони бисёр ва пуршиддат кушод, ки об аз он ба таври пайиҳам ва тез мерехт. Ин об бо обҳое, ки аз замин ҷӯшида баромада буданд, якҷоя шуда, сабаби ҳалокати қавми Нӯҳ гардиданд, ки ин ҷазои куфру ширки онҳо буд.

1. Фоидаҳо:

— Худованди мутаъол дуои бандагони солеҳи худро қабул мекунад ва ба онҳо кӯмак мерасонад.

— Қудрати Худо номаҳдуд аст; Ӯ метавонад бо воситаҳои оддӣ, монанди об, қавми саркашро нобуд созад.

— Ин оят ёдоварӣ мекунад, ки саркашӣ аз даъвати паёмбарон оқибати бад дорад ва банда бояд ба Худо тавба кунад.

— Дар ҳар ҳодисаи табиӣ иродаи Худо наҳуфта аст ва банда бояд аз онҳо ибрат гирад ва ба ислом рӯ оварад.