سورت قمر — آیت 5

د کلمو معناګانې:

• حِكْمَةٌ بَالِغَةٌ: ډېره بشپړه او کامله حکمت، هغه حکمت چې خپلې وروستۍ کچې ته رسېدلې وي.
• فَمَا تُغْنِ: نو څه ګټه رسوي؟ یا څه فايده لري؟
• النُّذُرُ: وېرونکي، يعنې رسولان او د هغوی خبرداري او د قرآنکريم آيتونه.

د آيت تفسير:

دا قرآنکريم چې دوى ته راغلى دى، ډېره لویه او بشپړه حکمت ده چې خپلې وروستۍ کچې ته رسېدلې ده. دا حکمت دومره کامله ده چې پر انسانانو باندې حجت قايموي او د هغوى لپاره هيڅ عذر نه پرېږدي. خو بيا هم داسې قومونه شته چې له دې حکمت څخه يې مخ اړولى دى او پر رسولانو يې درواغجن بللي دي. نو پوښتنه دا ده چې داسې کسانو ته د وېرونکو (رسولانو او د هغوى د خبرداریو) څه ګټه رسولى شي؟ هيڅ ګټه يې نه شي رسولى، ځکه چې دوى په الله او آخرت باندې ايمان نه لري او د حق منلو ته يې زړونه نه دي چمتو کړي. دا يو توبيخي استفهام دى چې د دوى د بې باورۍ او سرکشۍ په اړه يې اشاره کوي.

د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. قرآنکريم بشپړه حکمت لري او په کې د انسانانو د هدايت لپاره هر څه شته؛ نو بايد پرې عمل وکړو او له هغه څخه د ژوند په هر اړخ کې لارښوونه واخلو.
2. د الله تعالى حجت پر بندګانو قايم دى؛ نو هيڅوک د قيامت په ورځ دا عذر نه شي ويلاى چې ما ته پيغام نه و رسېدلى.
3. د هدايت ترلاسه کول د زړه د چمتووالي او د حق د منلو په اراده پورې تړلي دي؛ څوک چې غواړي چې هدايت ومومي، الله به هغه ته يې لارې پرانيزي.
4. د نعمت شکر ګوزار کول او له هغه څخه ګټه اخيستل ضروري دي؛ ځکه چې نعمتونه هغه وخت ګټه کوي چې انسان يې قدر وکړي او پرې عمل وکړي.
5. مسلمان بايد تل د حق د پيغام رسولو لپاره هڅه وکړي، خو که خلک يې ونه مني، نو د هغوى پر توبيخ به الله تعالى پخپله حساب وکړي؛ ځکه چې د رسولانو دنده يوازې رسول ده، نه د زور له لارې منل.