Surat Al-Qamar — Ayat 5

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• حِكْمَةٌ (hikmatun): kawicaksanan, yaiku bab kang bener lan migunani.
• بَالِغَةٌ (baalighatun): kang wis tekan puncaké, sampurna, ora ana kurangé.
• تُغْنِ (tughni): mènèhi manfaat, nyukupi, utawa migunani.
• النُّذُرُ (an-nudzuru): pepéling, yaiku para rasul lan ayat-ayat kang dadi pepéling.

2) Jlentrehané ayat:

Al-Qur'an kang wis tumeka marang wong-wong kafir iku sejatiné ngemot kawicaksanan kang sampurna lan wis tekan puncaké. Ora ana cacad lan ora ana kurangé sithik-sithik. Kawicaksanan iki wis cetha banget, mula sapa waé kang kepéngin ngerti lan nampa pituduh, mesthi bakal nemu dalan kang bener.

Nanging, sanajan wis ana kawicaksanan kang sampurna lan pepéling kang wis bola-bali diwènèhake, wong-wong kang wis maido lan ora gelem percaya marang Allah lan dina akhirat iku ora bakal kena manfaaté pepéling mau. Pepéling ora bisa mènèhi guna marang wong kang atiné wis kekunci saka iman. Iki dudu merga kurangé kawicaksanan utawa kurangé pepéling, nanging merga wong-wong mau dhéwé kang milih nolak lan nglirwakaké.

Dadi, ayat iki kaya-kaya ngandhani: kawicaksanan Al-Qur'an iku wis kebak lan sampurna, nanging pepéling ora bakal migunani kanggo wong kang wis ora gelem mbukak atiné.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Al-Qur'an iku kawicaksanan kang paling dhuwur lan paling sampurna, mula sapa waé kang gelem ngrungokake lan mikir kanthi tenang bakal nemu pituduh kang bener.
• Iman marang Allah lan dina akhirat iku dadi dhasar kanggo bisa njupuk manfaat saka pepéling. Tanpa iman, pepéling kang paling apik sekalipun ora bakal mlebu ing ati.
• Ayat iki ngajak kita supaya mbukak ati lan ora maido marang kebeneran, amarga kawicaksanan Allah iku wis cetha lan sampurna.
• Wong kang gelem nampa pituduh bakal nemu kabegjan lan katentreman, dene wong kang nolak mung bakal rugi dhéwé.
• Al-Qur'an iku pepéling kang kebak kawicaksanan, mula pantes banget kanggo dadi pituduh urip saben dina.