Surja Er-Rahman — Ajet 19

Kuptimet e fjalëve:

• “Merrexhe” (مَرَجَ): i lëshoi, i la të lira, i bashkoi.
• “El-Bahrejni” (الْبَحْرَيْنِ): dy detet – njëri me ujë të ëmbël dhe tjetri me ujë të kripur.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Madhërishëm, me fuqinë dhe urtësinë e Tij të pakufishme, i ka lëshuar dhe i ka bashkuar dy detet – atë me ujë të ëmbël dhe atë me ujë të kripur – të cilët takohen me njëri-tjetrin në sipërfaqe, ashtu siç i sheh syri. Megjithatë, midis tyre Ai ka vendosur një pengesë të padukshme që i ndan, kështu që asnjëri nuk e tejkalon tjetrin dhe nuk ia shkatërron vetitë e tij: uji i ëmbël mbetet i ëmbël dhe uji i kripur mbetet i kripur, edhe pse takohen fizikisht. Kjo është një mrekulli e madhe e krijimit të Allahut, që dëshmon për fuqinë e Tij absolute dhe për urtësinë e Tij në rregullimin e universit.

Përfitimet nga Ajeti:

• Ky ajet na fton të soditim fuqinë e Allahut në krijimin e Tij, sepse bashkimi i dy deteve pa u përzier është një shenjë e qartë e madhështisë së Tij, e cila na forcon besimin dhe na shton mirënjohjen ndaj Tij.
• Na mëson se Allahu ka vendosur rregull dhe ekuilibër në çdo gjë, dhe se asgjë nuk ndodh rastësisht; kjo na bën të jetojmë me qetësi dhe bindje se gjithçka është nën kontrollin e Tij.
• Ajeti na nxit të mendojmë thellë për krijesat e Allahut, sepse soditja e natyrës dhe mrekullive të saj është një ibadet që na afron te Zoti dhe na e bën zemrën të mbushur me dashuri dhe frikë ndaj Tij.
• Na kujton se Allahu i ka dhënë njeriut mirësi të panumërta, siç janë uji i ëmbël për të pirë dhe uji i kripur për jetën detare, dhe kjo na bën të jemi falënderues dhe të përdorim këto dhunti në mënyrë të përgjegjshme.