سوره رحمن — آیه 19

معانی کلمات:

• مَرَجَ: رها کرد، روان ساخت، به هم آمیخت.
• الْبَحْرَیْنِ: دو دریا؛ مراد دریای شور (شور) و دریای شیرین (گوارا) است.
• یَلْتَقِیَانِ: به هم میرسند، در کنار هم قرار میگیرند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال دو دریا را روان و رها کرده است: یکی گوارا و شیرین و دیگری شور و تلخ؛ این دو در حالی که به هم میرسند و در دیدگان انسان در کنار یکدیگر قرار میگیرند، در عین حال از یکدیگر جدا هستند و با وجود تلاقی ظاهری، هر کدام ویژگی و خاصیت خود را حفظ میکنند. آب شور، شوری خود را از دست نمیدهد و آب شیرین نیز شیرینی خود را باقی نگه میدارد. این تلاقی و برخورد، نه تنها باعث تباهی یکدیگر نمیشود، بلکه هر کدام به حال خود باقی میمانند و این از نشانههای قدرت و حکمت بیپایان پروردگار است که میان آنها حاجز و مانعی نامرئی قرار داده تا یکی بر دیگری غلبه نکند و طغیان ننماید.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه نشانهای از عظمت و قدرت خداوند در آفرینش است؛ اوست که با نظم دقیق، پدیدههای متضاد را در کنار هم قرار داده و میان آنها جدایی انداخته است.
• در این آیه دعوتی است به تفکر و اندیشه در شگفتیهای طبیعت؛ انسانی که به این صحنههای بدیع مینگرد، به یگانگی و حکمت خالق پی میبرد و ایمانش استوارتر میشود.
• این پدیده یادآور عدالت و تدبیر الهی در زندگی انسان است؛ همانگونه که دو دریا با تفاوتهایشان در کنار هم به آرامش میرسند، انسانها نیز با تفاوتهای طبیعی خود میتوانند در کنار یکدیگر با صلح و همزیستی زندگی کنند.
• شناخت این نعمتهای بزرگ، انسان را به شکرگزاری وامیدارد و او را به این حقیقت رهنمون میشود که خداوند با این همه نعمت، بندگانش را از یاد نبرده و رحمتش همهجا را فرا گرفته است.