سورت واقعه — آیت 46

د معناوو بيان:

• يصرّون: پر ټینګه ولاړ وو، پرېښودل يې نه غوښتل.
• الحنث: ګناه، ستره تېروتنه.

د آيت تفسير:

دا آيت د هغو کسانو د حال بيان کوي چې په آخرت کې به په سخت عذاب کې وي. هغوى په دې نړۍ کې پر سترې ګناه ټینګ ولاړ وو، يعنې پر شرك او د الله تعالى سره د شريك جوړولو پر عمل يې ټينګار كاوه. دوى نه يوازې دا چې دا ګناه يې كوله، بلكې پر همدې ګناه يې ټينګ ولاړ وو او له هغې نه يې توبه نه كوله. دوى په داسې حال كې ژوند كاوه چې د الله تعالى په احكامو يې غوږ نه نيوه، د هغه په رسولانو يې ايمان نه راوړه او پر خپلې ناپاكه لارې يې دومره ټينګار وكړ چې تر مرګه يې پرې پرېښوده.

دوى د الله تعالى پر ځاى د بتانو عبادت كاوه، او دا ستره ګناه يې په دومره ټينګه نيولې وه چې د هغې د پرېښودلو هېڅ اراده يې نه لرله. دوى د الله تعالى په وحدانيت نه پوهېدل او د هغه په رسالت يې سترګې پټې كړې وې. دا ټينګار او استقامت پر ګناه د دوى د هلاكت سبب شو، ځكه چې دوى د حق د منلو پر ځاى پر باطل ټينګ ولاړ وو.

فايدې:

• پر ګناه ټينګ ولاړېدل او توبه نه كول د انسان د هلاكت سبب ګرځي، نو بايد هر څوك له ګناه نه سمدستي توبه وكړي.
• شرك تر ټولو ستره ګناه ده او الله تعالى يې هېڅكله نه بښي، نو بايد انسان له دې نه ډېر ځان وساتي.
• د الله تعالى رحمت ته امېد بايد وي، خو د هغه له عذاب نه هم وېره بايد وي، ځكه چې پر ګناه ټينګار د عذاب سبب كېږي.
• انسان بايد په خپل ژوند كې د حق پر لارې ثابت قدم وي، لكه څنګه چې كافرانو پر باطل ټينګار كاوه، مومنان بايد پر حق ټينګ ولاړ وي.