Сураи Аль-Вакиа — Оят 46

1. Маънои калимаҳо:

• يُصِرُّونَ: исрор мекарданд, яъне бар амали худ истодагӣ мекарданд ва аз он даст намекашиданд.
• الْحِنثِ: гуноҳ, ки дар ин ҷо мурод аз он ширк ва кофир шудан ба Худост.
• الْعَظِيمِ: бузург, азим.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи гурӯҳе аз кофирон аст, ки дар дунё ба Худои таоло куфр меварзиданд ва барои Ӯ шарик месохтанд. Онҳо бар ин амали бади худ исрор мекарданд, яъне аз куфру ширк ва гуноҳи бузург даст намекашиданд ва тавба намекарданд. Онҳо худро бар ин роҳи нодуруст устувор медоштанд ва ҳеҷ гуна нияти бозгашт ба роҳи рост надоштанд. Ин гуноҳи онҳо на танҳо гуноҳи оддӣ, балки гуноҳи бузург буд, зеро ба Худои ягона шарик қоил шудан ва ба Ӯ куфр кардан бузургтарин зулм ва гуноҳ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки исрор бар гуноҳ ва бадӣ боиси ҳалокат ва дурӣ аз раҳмати Худост.
• Моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша тавба кунем ва аз гуноҳҳо даст кашем, зеро Худои таоло тавбакунандагонро дӯст медорад.
• Нишон медиҳад, ки ширк ва куфр ба Худо бузургтарин гуноҳ аст ва бояд аз он ба куллӣ парҳез кунем.
• Моро ба сӯи имон ва ягонапарастӣ ҳидоят мекунад, то аз роҳи гумроҳон дур бошем ва ба роҳи рост қадам гузорем.
• Ин оят ҳамчунин моро водор мекунад, ки ба дигарон низ некӣ ва роҳи ростро тарғиб кунем, то ҳама аз раҳмати Худо баҳраманд шаванд.