سوره واقعه — آیه 46

معانی کلمات:

• یُصِرّونَ: پافشاری میکنند، بر کاری ثابت و استوار میمانند.
• الحِنث: گناه، خطا و انحراف از حق.
• العظیم: بزرگ و سهمگین.

تفسیر آیه:

این آیه به بیان حال و صفت گروهی از پیشینیان میپردازد که در زمره گمراهان و تکذیبکنندگان قرار داشتند. آنان نه تنها مرتکب گناه میشدند، بلکه بر این گناه بزرگ اصرار و پافشاری میورزیدند و از آن دست برنمیداشتند. این گناه عظیم، همان شرک به خداوند متعال و کفر به او و پرستش بتها و معبودهای دروغین بود. آنان با اینکه نشانههای حق و رسالت پیامبران برایشان روشن شده بود، اما با لجاجت و سرکشی، بر این گمراهی و نافرمانی استمرار میورزیدند و هیچ ارادهای برای بازگشت به توحید و توبه از این گناه کبیره نداشتند. اصرار بر گناه، نشانه عمق فساد و دوری از رحمت الهی است، زیرا گناهِ همراه با پشیمانی، امید آمرزش دارد، اما گناهی که با پافشاری و لجاجت همراه باشد، انسان را به هلاکت و عذاب ابدی میکشاند.

فواید و پیامهای آیه:

• اصرار بر گناه، بهویژه گناه شرک، انسان را از رحمت خداوند ناامید کرده و او را در مسیر عذاب و خواری قرار میدهد؛ پس باید از هر گناهی، هرچند کوچک، به درگاه خدا توبه کرد و بر آن پافشاری ننمود.
• پافشاری بر خطا و گناه، نشانه تکبر و غفلت از عظمت خداوند است، در حالی که مؤمن واقعی کسی است که با هر لغزشی، به سرعت به سوی خدا بازگردد و استغفار کند.
• این آیه هشداری است برای همه انسانها که مراقب اعمال و عادات خود باشند و نگذارند گناه به صورت عادت و خوی همیشگی درآید، چرا که عادت به گناه، راه توبه را میبندد و دل را سخت و قساوتآور میکند.
• توحید و پرهیز از شرک، اساس نجات و رستگاری است؛ همانگونه که اصرار بر شرک و کفر، عامل هلاکت و بدفرجامی است.