Surja El-Vaki'a — Ajet 46

Kuptimet e fjalëve:

• يُصِرُّونَ: ngulmojnë, qëndrojnë me vendosmëri, nuk heqin dorë.
• الْحِنثِ: mëkati, gabimi i madh, gjynahu.
• الْعَظِيمِ: i madh, i rëndë, shumë i shëmtuar.

Tefsiri i Ajetit:

Kjo varg përshkruan gjendjen e njerëzve të humbur (në kontekstin e vargjeve të mëparshme që flasin për banorët e zjarrit) duke thënë se ata ngulmonin me vendosmëri në mëkatin e madh, pa u penduar dhe pa u kthyer nga gabimi i tyre. Ata nuk ishin njerëz që mëkatonin rastësisht ose nga dobësia e një momenti, por ishin të vendosur në mosbesimin ndaj Allahut, duke i shoqëruar Atij zota të tjerë në adhurim dhe duke kryer gjynahe të mëdha me kokëfortësi, pa asnjë dëshirë për t’u penduar apo për t’u kthyer në rrugën e drejtë. Ata e dinin të vërtetën, por e refuzonin me qëllim dhe vazhdonin në atë rrugë të gabuar deri në fund të jetës së tyre, duke mos lënë asnjë mundësi për shpëtim.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Rreziku i ngulmimit në mëkat: Ajeti na mëson se mëkati i bërë herë pas here është i rëndë, por më i rrezikshmi është ngulmimi në të dhe mos pendimi, sepse kjo e largon njeriun nga mëshira e Allahut.
2. Vlera e pendimit: Në krahasim me gjendjen e atyre që ngulmojnë në gjynahe, ne e kuptojmë sa e madhe është dhuntia e pendimit që Allahu ia ka dhënë besimtarëve – dera e tij është e hapur deri në momentin e fundit të jetës.
3. Kujdes nga shoqëria e keqe: Ajeti na bën të vetëdijshëm se kokëfortësia në të keqe shpesh vjen nga ndikimi i shoqërisë dhe zakoneve të këqija, prandaj duhet të zgjedhim shoqëri të mirë që na ndihmon në bindje ndaj Allahut.
4. Përulësia para Allahut: Të mos e ndjekim mendjen tonë dhe dëshirat tona në mënyrë absolute, por t’i nënshtrohemi urdhrave të Allahut, sepse krenaria dhe ngulmimi në gabim është shkaku i shkatërrimit në këtë botë dhe në botën tjetër.