Surah Al-Waqi'ah — Talata 46

Kahulugan ng mga Salita:

• يُصِرُّونَ – nananatili at nagpapatuloy nang may katigasan.
• الْحِنْثِ – kasalanan o pagkakamali.
• الْعَظِيمِ – napakalaki at napakabigat.

Paliwanag ng Talata:

Ang talatang ito ay naglalarawan sa kalagayan ng mga taong naligaw ng landas noong unang panahon. Sila ay yaong mga nagpapatuloy at nananatili sa malaking kasalanan—ang pagtanggi sa Allah at ang paggawa ng mga gawaing sumasalungat sa Kanyang mga utos. Hindi lamang sila nagkasala, kundi sila ay matigas ang ulo at determinado sa kanilang kamalian, na parang hindi nila nakikita ang kahihinatnan ng kanilang mga ginagawa. Ang kanilang kasalanan ay hindi basta-basta lamang; ito ay ang pagtatambal sa Allah (shirk) at ang pagsamba sa mga diyus-diyosan, na siyang pinakamabigat na pagkakasala sa Islam. Sila ay hindi nagbabago o nagsisisi, bagkus ay patuloy silang lumalaban sa katotohanan at nananatili sa kanilang pagmamalupit sa kanilang sarili sa pamamagitan ng paglayo sa patnubay ng Allah.

Mga Aral at Benepisyo:

1. Ang pagpapatuloy sa kasalanan nang walang pagsisisi ay isang malubhang bagay na nagdadala sa tao sa kapahamakan, kaya't mahalaga ang agarang pagbabalik-loob sa Allah.
2. Ang pinakamalaking kasalanan ay ang pagtatambal sa Allah, at ito ay dapat iwasan nang buong lakas upang mapanatili ang tunay na pananampalataya.
3. Ang Islam ay nagtuturo sa atin na ang awa ng Allah ay laging bukas para sa mga nagsisisi, ngunit ang katigasan ng puso at pagmamalaki sa kasalanan ay humahadlang sa tao na maranasan ang Kanyang kapatawaran.
4. Ang talatang ito ay nagpapaalala sa atin na ang buhay na ito ay pansamantala, at ang pagpili ng tamang landas ay magdadala sa atin sa kaligtasan sa kabilang buhay, samantalang ang pagpapatuloy sa kasamaan ay magdadala sa atin sa pagdurusa.