Сураи Аль-Вакиа — Оят 47

1. Маънои калимаҳо:

• أَئِذَا: оё он гоҳ ки? (ҳамзаи инкорӣ барои пурсиши инкоромез)
• مِتْنَا: мурдем
• تُرَابًا: хок
• عِظَامًا: устухонҳо
• لَمَبْعُوثُونَ: ҳатман зинда карда мешавем ва аз қабрҳо бароварда мешавем

1. Тафсири оят:

Ин оят аз забони кофирон ва мункирони рӯзи қиёмат хабар медиҳад, ки онҳо бо тамасхур ва инкор мегуфтанд: «Оё вақте ки мо мурдем ва ба хок ва устухонҳои пӯсида табдил ёфтем, боз ҳам зинда карда мешавем ва аз қабрҳо баргардонда мешавем?» Онҳо ин суханро барои дур нишондани имкони зиндашавӣ ва ба тамасхур гирифтани он мегуфтанд. Ин гуфтори онҳо нишонаи инкори қудрати Худованд бар зинда кардани мурдагон ва беэътиноӣ ба ҳисобу китоби рӯзи қиёмат буд. Онҳо гумон мекарданд, ки пас аз пӯсидан ва пароканда шудани ҷисмҳо зинда кардан ғайриимкон аст, ҳол он ки Худованди Таоло бар ҳар чизе тавоност ва аз нав офаридани инсон барои Ӯ ҳеҷ душворӣ надорад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки инкори рӯзи қиёмат роҳи кофирон ва ҷоҳилон аст ва бояд аз он дурӣ ҷӯем.
• Қудрати Худованди Таоло номаҳдуд аст; Ӯ метавонад инсони пӯсидаро низ аз нав зинда кунад, зеро аввалин бор ӯро аз ҳеҷ чиз офаридааст.
• Бовар ба рӯзи қиёмат ва зиндашавӣ ба инсон масъулият медиҳад, ки дар дунё некӯкор бошад ва аз гуноҳ парҳез кунад.
• Ин оят сабақест барои мусалмонон, ки ҳеҷ гоҳ ҳақиқатро инкор накунанд ва ба ваъдаҳои Худованд бовар дошта бошанд.
• Ёдоварӣ мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти ҳақиқӣ дар охират аст; пас бояд барои он рӯз тайёрӣ бинанд.