Сураи Аль-Вакиа — Оят 48

1. Маънои калимаҳо:

— «أَوَآبَاؤُنَا»: ҳамзаи истифҳом (пурсиш) аст, ки бо «вав» омадааст ва маънои «оё» ва «боз»-ро мерасонад; «آبَاؤُنَا» яъне падарону бобоёни мо.

— «الْأَوَّلُونَ»: пешиниён, яъне онҳое ки пеш аз мо буданд ва мурданд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони кофирон аст, ки аз рӯи инкор ва таъаҷҷуб мепурсанд: оё мо ва падарону бобоёни пешини мо, ки мурдаанд ва хок шудаанд, боз зинда карда мешавем ва барои ҳисобу китоб баргардонида мешавем? Онҳо инро аз рӯи дурӣ аз имон ва нодида гирифтани қудрати Худо баён мекарданд, ҳол он ки Худованди Таъоло бар зинда кардани ҳамаи мардум — ҳам аввалин ва ҳам охирин — тавоно аст. Ин оят нишон медиҳад, ки кофирон на танҳо баъд аз марг зинда шудани худро дур медонанд, балки зинда шудани падарону бобоёни қадимиро низ ғайриимкон мешумурданд, ва ин аз бузургтарин шубҳаҳои онҳо дар бораи рӯзи қиёмат буд.

1. Фоидаҳо:

— Қудрати Худованди Таъоло бениҳоят аст ва ҳеҷ чиз Ӯро оҷиз намекунад; зинда кардани мурдагон барои Ӯ осон аст.

— Рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳамаи инсонҳо — аввалин ва охирин — барои ҳисоб бардошта мешаванд.

— Инкор ва таъаҷҷуби кофирон аз рӯзи қиёмат сабаби ҳалокати онҳост, ва мо бояд аз чунин шубҳаҳо дурӣ ҷӯем ва ба қудрати Худо бовар дошта бошем.

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират омода шавем.

— Ислом даъват мекунад, ки инсон бо ақл ва андеша ба ҳақиқат назар кунад ва аз инкору ҷаҳл дур бошад.