سوره واقعه — آیه 48

معانی کلمات:

• أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ: پدران و نیاکان نخستین ما که قرنها پیش مرده و به خاک تبدیل شدهاند.

تفسیر آیه:

مشرکان منکر معاد، با استهزا و تعجب میگفتند: آیا ما و پدران و نیاکان قدیمی ما که سالها پیش مردهاند و استخوانهایشان پوسیده و در دل خاک پراکنده شده است، دوباره زنده میشویم و برای حساب و جزا برانگیخته میشویم؟! این سخن از روی انکار و بعید شمردن رستاخیز بود؛ زیرا آنها تصور میکردند که پس از مرگ و متلاشی شدن اجساد، هیچ راهی برای بازگشت به حیات وجود ندارد و قدرت خدا را در آفرینش مجدد نادیده میگرفتند. در حالی که خدایی که نخستین بار آنان را از نیستی آفرید، بر بازگرداندنشان پس از مرگ نیز تواناست.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه نشان میدهد که انکار معاد ریشهای در استبعاد و تعجب انسانها دارد، اما مؤمن باید بداند که قدرت خداوند نامحدود است و هیچ چیز برای او دشوار نیست.
• یادآوری معاد، انسان را به حساب کشیدن از اعمال خویش و اصلاح رفتارش در دنیا ترغیب میکند و او را از غرق شدن در لذتهای زودگذر بازمیدارد.
• ایمان به رستاخیز، عدالت خداوند را آشکار میسازد؛ زیرا در دنیا نه نیکوکاران به پاداش کامل میرسند و نه بدکاران به کیفر کامل، و روز قیامت روز تحقق عدالت کامل الهی است.
• این آیه انسان را به تفکر در آفرینش نخستین دعوت میکند؛ کسی که توانست انسان را از نطفهای ناچیز بیافریند، یقیناً بر بازگرداندن او پس از مرگ نیز قادر است.