Surja El-Vaki'a — Ajet 48

Kuptimet e fjalëve:

• E-vetë (أَوَ): Për habi dhe mohim, pra "a mos vallë?"
• Etërit tanë (آبَاؤُنَا): Paraardhësit tanë.
• Të parët (الْأَوَّلُونَ): Gjeneratat e lashta që kanë kaluar shumë kohë më parë.

Tefsiri i ajetit:

Në këtë ajet, jobesimtarët vazhdojnë të shprehin habinë dhe mohimin e tyre ndaj ringjalljes, duke thënë: "A mos do të ringjallemi ne, së bashku me etërit tanë të lashtë, të cilët kanë vdekur shumë kohë më parë dhe trupat e tyre janë shkatërruar e tretur në dhe?" Ata e konsiderojnë këtë gjë të pamundur dhe të paarsyeshme, sepse nuk mund ta kuptojnë se si Zoti do t'i kthejë në jetë ata që kanë vdekur prej shekujsh dhe eshtrat e tyre janë bërë pluhur. Kjo pyetje retorike tregon mohimin e tyre të plotë ndaj fuqisë së Zotit dhe mrekullisë së ringjalljes, duke u habitur se si mund të ndodhë një gjë e tillë pasi trupat janë dekompozuar plotësisht.

Përfitimet nga ajeti:

1. Fuqia e Zotit është e pakufishme dhe Ai është i aftë të ringjallë çdo gjë, edhe atë që është bërë pluhur e tretur në tokë, sepse krijimi i parë nuk ishte më i lehtë se ringjallja.
2. Jobesimtarët, në të gjitha kohërat, kanë përdorur të njëjtat argumente të kota për të mohuar ringjalljen, duke u habitur nga diçka që për Zotin është e lehtë dhe e thjeshtë.
3. Besimi në ringjallje është thelbi i përgjegjësisë morale; ai që beson se do të japë llogari para Zotit, do të përpiqet të bëjë vepra të mira dhe të largohet nga të këqijat.
4. Kur'ani na mëson se Zoti është Krijuesi i gjithçkaje dhe Ai që e ka filluar krijimin, do ta përsërisë atë në Ditën e Gjykimit, dhe kjo për Të është edhe më e lehtë.