Сураи Аль-Вакиа — Оят 59

1. Маънои калимаҳо:

• أَأَنتُمْ — оё шумо?
• تَخْلُقُونَهُ — онро меофаред?
• أَمْ — ё
• نَحْنُ — мо
• الْخَالِقُونَ — офарандагон

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба инсонҳо муроҷиат карда, мепурсад: оё шумо он нутфаро, ки дар бачадонҳои занон меафканед, меофаред ва аз он инсони комил месозед, ё Мо офарандаем? Яъне оё шумо метавонед аз он қатра об мавҷуде зинда, бо ақл ва рӯҳ биёфаред, ё ин ки Мо — Худои ягона — офарандаи он ҳастем? Ҳақиқат ин аст, ки танҳо Худованд офарандаи ҳама чиз аст ва инсон наметавонад чизеро аз нестӣ ба вуҷуд оварад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки дар бораи офариниши худ ва пайдоиши ҳаёт тафаккур кунад.
• Инсон дарк мекунад, ки қудрати ӯ маҳдуд аст ва танҳо Худованд офарандаи ҳақиқӣ мебошад.
• Ин оят ба инсон ёдовар мешавад, ки ҳаёти ӯ ва фарзандони ӯ ҳама аз лутфу раҳмати Худованд аст.
• Ин боиси афзун шудани имон ва тавозуъ дар назди Худованд мегардад.
• Инсон бояд ба ҷои такя ба қудрати худ, ба Худованд таваккал кунад ва Ӯро сипос гӯяд.