Сураи Аль-Вакиа — Оят 60

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «قَدَّرْنَا»: муайян кардем, андоза кардем, ҳукм кардем.

— «بَيْنَكُمُ»: дар миёни шумо.

— «مَسْبُوقِينَ»: мағлубшудагон, яъне касе бар Мо ғолиб шуда наметавонад ва Мо аз чизе оҷиз нестем.

1. Тафсири оят:

Мо Худо дар миёни шумо маргро муайян ва ҳукм кардем; барои ҳар як шумо аҷале муқаррар аст, ки на пеш аз вақт меояд ва на баъд аз он таъхир мешавад. Ва Мо аз ин кор оҷиз нестем ва касе наметавонад бар Мо пирӯз шавад. Ҳамон Зоте, ки маргро дар миёни шумо тақдир кард, метавонад шуморо дар рӯзи қиёмат бо сифатҳо ва ҳолатҳое, ки шумо намедонед, аз нав биёфаринад ва шуморо ба шакли дигар баргардонад. Ҳеҷ чиз Мо ро аз ин кор боздошта наметавонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки марг ҳақ аст ва ҳар инсоне, ки зиндагӣ мекунад, рӯзе аз дунё меравад; пас бояд барои он рӯз омода бошем.

— Ҳаёти дунё муваққатӣ аст ва ҳар як нафас ба сӯи охират наздик мешавад; ин боиси он мегардад, ки инсон вақтро беҳуда сарф накунад ва ба амалҳои нек машғул шавад.

— Қудрати Худованд бепоён аст; ҳамон Зоте, ки маргро тақдир кардааст, метавонад мурдагонро зинда кунад ва ҳисобу китоби аъмолро барпо намояд. Ин боиси тақвияти имон ба рӯзи қиёмат мегардад.

— Инсон набояд аз марг битарсад, балки бояд аз амалҳои бади худ битарсад ва ба раҳмати Худо умедвор бошад.

— Ин оят моро ба таваккул ва таслим ба қазои Худо даъват мекунад, зеро ҳама чиз бо андоза ва ҳикмати Ӯст.

— Ва ин ҳама боиси он мешавад, ки инсон ба Қуръон ва ислом бештар майл кунад, зеро онҳо роҳи наҷот ва саодати абадиро нишон медиҳанд.