Сураи Аль-Вакиа — Оят 58

1. Маънои калимаҳо:

• أَفَرَأَيْتُم (афараайтум): Оё надидед? Оё андеша кардед? Ин ибора барои ҷалби таваҷҷуҳ ва андеша кардан омадааст.
• مَا تُمْنُون (мо туминун): Он чизе ки шумо рехта мешавед, яъне нутфа (мани) ки мард ба раҳми зан мепошад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба инсонҳо муроҷиат карда, мефармояд: Оё шумо андеша кардаед ва надидед он нутфаеро, ки ба раҳми занони худ мепошед? Оё шумо онро инсон месозед ва ба он ҷон мебахшед, ё Мо офаринандаи он ҳастем? Ин нутфаи ночиз, ки шумо ба раҳм мепошед, ба қудрати Парвардигор ба инсони комил табдил меёбад, ки гӯш, чашм, дил ва ақл дорад. Ин ҳама нишонаи қудрати бепоёни Худованд аст ва инсон бояд дар ин бора андеша кунад, то бузургии Офаридгорро бишносад.

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеоянд:

• Инсон бояд дар бораи офариниши худ андеша кунад ва бидонад, ки ӯ аз як қатра об офарида шудааст, то фурӯтанӣ ва шукргузорӣ кунад.
• Ин оят далели равшани қудрати Худованд ва беқудратии инсон аст, ки худ наметавонад ҳатто як нутфаро ба инсон табдил диҳад.
• Андеша дар бораи офариниш инсонро ба имон ва шинохти Худо наздик мекунад ва дилро ба ислом мекашад.
• Ин оят ба инсон ёдовар мешавад, ки ҳаёти ӯ дар дасти Худованд аст ва ӯ бояд ба Парвардигори худ таваккал кунад ва аз Ӯ ғофил нашавад.
• Шукргузорӣ барои неъмати фарзанд ва офариниши инсон, ки ҳама аз лутфи Худованд аст, инсонро ба некӯкорӣ ва ибодат ҳидоят мекунад.