سوره واقعه — آیه 74

معانی کلمات:

• سَبِّحْ: تنزیه کردن، پاک دانستن خداوند از هر عیب و نقص.
• بِاسْمِ: به نام، یا به واسطهٔ نام.
• رَبِّكَ: پروردگار تو.
• الْعَظِيمِ: بزرگ و شکوهمند، دارای عظمت بیپایان.

تفسیر آیه:

ای پیامبر! پس پروردگار بزرگت را با ذکر نامش تنزیه کن و او را از هر آنچه شایستهٔ مقام والای او نیست، پاک و منزّه بدان. خداوندی که ذاتش بزرگ، صفاتش کامل، و احسان و نیکیاش بیپایان است. این تنزیه، هم با زبان و هم با قلب و عمل انجام میشود؛ یعنی باید او را در همهٔ حالات، یاد کرده و او را از هر شریک، نقص، و هر آنچه که در شأن او نیست، مبرّا بدانی. عظمت او فراتر از درک بشر است و تنها سزاوار ستایش و تسبیح بیپایان است.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه به ما میآموزد که در برابر عظمت و بزرگی خداوند، تواضع کنیم و او را پیوسته با ذکر و تسبیح، یاد کنیم.
• تسبیح خداوند، آرامشبخش دل است و انسان را از غرور و خودبینی دور میکند و او را به یاد قدرت و کبریایی پروردگار میاندازد.
• ذکر «سبحان ربی العظیم» در نماز و خارج از آن، نشانهٔ بندگی و عشق به خداوند است و محبت او را در دل زنده نگه میدارد.
• این آیه انسان را به امیدواری دعوت میکند؛ زیرا خدایی که این چنین بزرگ و بینهایت رحیم است، هرگز بندگان مؤمن خود را فراموش نمیکند و پاداش آنان را کامل میدهد.