ሱረቱ አል-አንአም — አንቀጽ 136

የቃላት ማብራሪያ፦

• ወጀዐሉ፦ አደረጉ፣ ለዩ።
• ዘረአ፦ ፈጠረ፣ አስገኘ።
• አል-ሐርስ፦ እርሻ፣ የሚዘራ አዝመራ።
• አል-አንዐም፦ ከብቶች (ግመል፣ ላም፣ በግ፣ ፍየል)።
• ነሲበን፦ ድርሻ፣ ክፍል።
• ቢዘዕሚሂም፦ በራሳቸው ግምትና ሐሰተኛ ቃል።
• ሹረካኢና፦ አጋሮቻችን (ጣዖታትና ሐውልቶች)።
• ሳአ፦ እጅግ መጥፎ ሆነ።
• የሕኩሙን፦ የሚፈርዱት፣ የሚወስኑት።

የአንቀጹ ትርጉምና ማብራሪያ፦

አላህ ሱብሐነሁ ወተዐላ በዚህች አንቀጽ ውስጥ የሺርክ (አጋር ማድረግ) ሰዎች የፈጠሩትን ከንቱ ድርሻ አጋላጭ ሆኖ ይናገራል። እነዚህ ሰዎች አላህ ከፈጠረው እርሻና ከብት ውስጥ ለአላህ አንድ ድርሻ፣ ለጣዖታቸውም ሌላ ድርሻ ለዩ። ከዚያም «ይህ ለአላህ ነው፤ ይህ ደግሞ ለአጋሮቻችን (ጣዖታት) ነው» አሉ። ይህን ያደረጉት በራሳቸው ሐሰተኛ ግምትና በፈጠሩት ሥርዓት እንጂ አላህ ያዘዘው ትእዛዝ አልነበረም።

ከዚያም ፍትሕ የጎደለውን አድልዎ ይገልጻል፦ ለጣዖታቸው የለዩት ድርሻ በምንም መንገድ ወደ አላህ በሚደርሱት ቦታዎች (እንደ ድሆችና ተጠላላፊዎች) አይደርስም፤ ነገር ግን ለአላህ የለዩት ድርሻ ግን ወደ ጣዖታቸው ይደርሳል። ማለትም የአላህን ድርሻ በጣዖታቸው ስም ያዙሩት፣ የጣዖታቸውን ደግሞ ለጣዖታቸው ብቻ አስቀሩ። ይህ ከፍተኛ የፍትሕ መጓደልና የአላህን መብት ማግለል ነው።

አላህም የእነዚህን ሰዎች ውሳኔና ክፍፍል በመናቅ «ሳአ ማ የሕኩሙን» ማለትም «የሚፈርዱት ፍርድ እጅግ መጥፎ ነው» አለ። ምክንያቱም ፍጡርን ከፈጣሪው ጋር አጋር ማድረግ፣ የፈጣሪንም ስጦታ ለፍጡር ማዞር በጣም የተጠላና የተከለከለ ተግባር ነው።

እናንተ የሰው ልጆች ሆይ! አላህ የሰጣችሁን ሁሉ ለእርሱ ብቻ አጥሙሩ። አጋር ማድረግ ጨለማና ጥፋት ነው፤ ተውሒድ (አንድነት) ግን ብርሃንና ድኅነት ነው። አላህ የሰጠውን ሲሳይ በእርሱ በሚወደው መንገድ ተጠቀሙበት፤ ይህም ለድሆችና ለተቸገሩት ማድረስን ይጨምራል። ይህች አንቀጽ የሺርክን አስከፊነት እንድንጸየፍና የአላህን አንድነት እንድናጸና ትምህርት ትሰጠናለች። አላህ ሁሉን የሚሰማና የሚያውቅ ነው፤ እርሱ ብቻ የሚመለክ ነው።