Surat Al-An'am — Ayat 2

1. Tetembungan kang perlu dijlentrehake:

• طِينٍ (thin): lemah utawa lempung.
• قَضَىٰ أَجَلًا (qadha ajalan): nemtokake wektu utawa umur.
• أَجَلٌ مُّسَمًّى (ajalun musamma): wektu kang wis ditemtokake lan ora ana kang ngerti kajaba Allah.
• تَمْتَرُونَ (tamtarun): padha mangu-mangu utawa ora percaya.

1. Tafsir ayat:

Allah iku Dzat kang nitahake awakmu kabeh saka lemah, yaiku nalika nitahake Nabi Adam 'alaihissalam minangka bapakmu kabeh. Sabanjure, Allah nemtokake wektu uripmu ana ing donya iki, yaiku umur saben wong kang wis katulis. Lan ana maneh wektu liya kang wis ditemtokake ana ing ngarsane Allah, yaiku dina kebangkitan sawise mati, kang ora ana kang ngerti kajaba mung Allah piyambak. Sawise kabeh bukti lan tandha-tandha kuwi, awakmu isih padha mangu-mangu babagan kekuwatane Allah anggone nguripake manungsa maneh sawise mati.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake yen manungsa iku asale saka lemah, mula ora pantes yen sombong lan gumedhe.
• Kabeh umur lan pati iku wis ditemtokake dening Allah, mula kudu tansah nyiapake dhiri kanggo ngadhepi dina akhir.
• Ana rong wektu kang wis ditemtokake: wektu urip ing donya lan wektu kebangkitan sawise mati. Iki nuduhake yen urip ing donya iku mung sedhela, dene urip sawise mati iku langgeng.
• Ayat iki ngajak manungsa supaya ora mangu-mangu marang kekuwatane Allah, amarga wis akeh bukti lan tandha-tandha kang cetha.
• Kanthi ngerti yen Allah iku Maha Kuwasa nguripake manungsa maneh, kita kudu tambah iman lan taqwa, sarta tansah nindakake kabecikan ing saben dina.