سوره انعام — آیه 2

معانی کلمات:

• «قَضیٰ أَجَلًا»: مدّت و زمان معیّنی را مقرّر کرد و حکم کرد.
• «أَجَلٌ مُسَمّیٰ»: زمان معیّن و مشخصی که نزد خداوند است (قیامت).
• «تَمْتَرُونَ»: شکّ و تردید میکنید.

تفسیر آیه:

او (الله) همان کسی است که شما را از گِل آفرید؛ یعنی آدم ابوالبشر را از خاک و گِل خلق کرد و شما فرزندان و نسل اویید، پس آفرینش شما به آفرینش او بازمیگردد. سپس برای زندگی شما در این دنیا مدّت معیّنی قرار داد که تا لحظه مرگ ادامه دارد. و اجل دیگری نیز نزد اوست که تنها خودش آن را میداند و آن، زمان برانگیختهشدن در روز قیامت است. با این حال، شما پس از این همه دلایل روشن، در قدرت خداوند بر زندهکردن دوباره مردگان شکّ و تردید میکنید و به معاد ایمان نمیآورید.

فواید و پیامهای آیه:

1. شناخت مبدأ آفرینش: یادآوری آفرینش انسان از گِل، انسان را به تواضع وامیدارد و او را از تکبّر و غرور بازمیدارد؛ چرا که اصل او خاکی بیش نبوده است.
2. ایمان به قیامت: کسی که آفرینش نخستین انسان را از گِل ممکن دانسته، باید بداند که زندهکردن دوباره برای او آسانتر است؛ پس شکّ در معاد، بیپایه و نابجاست.
3. مدیریّت الهی بر زمان: خداوند برای هر چیزی اجلی معیّن کرده است؛ این نظم و تدبیر، نشانه حکمت و علم بیپایان اوست و انسان را به برنامهریزی و بهرهبرداری درست از عمر دعوت میکند.
4. رهایی از تردید: ایمان به معاد، آرامشبخش دلهای مؤمنان است و آنان را از سرگردانی و شکّ نجات میدهد و به زندگی معنا و هدف میبخشد.