Surah Al-An'am — Talata 76

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْلُ – Nang lumubog ang araw at dumilim ang gabi, at nilukuban ng kadiliman si Propeta Ibrahim.
• أَفَلَ – Nang lumubog o naglaho ang bituin (nawala sa paningin).
• الْآفِلِينَ – Ang mga lumulubog, naglalaho, o nawawala.

Paliwanag ng Talata:

Nang dumilim ang gabi kay Propeta Ibrahim (sumakanya nawa ang kapayapaan), at nilukuban siya ng kadiliman, nakita niya ang isang bituin. Sinabi niya sa kanyang mga kababayan — na sumasamba sa mga bituin at mga planeta — sa paraang pang-argumento at pagtuturo: "Ito ba ang aking Panginoon?" Ngunit nang lumubog ang bituing iyon at naglaho sa abot-tanaw, sinabi niya: "Hindi ko iniibig ang mga lumulubog at naglalaho." Sapagkat ang tunay na Diyos ay hindi naglalaho o nawawala; Siya ay laging naroroon, walang hanggan, at hindi nagbabago. Sa pamamagitan nito, ipinakita ni Ibrahim sa kanyang mga kababayan ang kahangalan ng pagsamba sa mga nilikha na lumulubog at nawawala, at itinuro niya na ang karapat-dapat sambahin ay ang Diyos na walang hanggan at hindi naglalaho.

Mga Aral at Benepisyo:

1. Ang talatang ito ay nagtuturo sa atin ng paraan ng matalinong pag-anyaya sa Islam — ang paggamit ng lohika at pangangatwiran sa pakikipag-usap sa mga tao, sa halip na agad-agad na pagbulyaw o pagkondena.
2. Ipinapakita nito na ang tunay na Diyos ay ang tanging karapat-dapat sambahin — ang Diyos na hindi nagbabago, hindi natutulog, hindi naglalaho, at walang katapusan ang kapangyarihan.
3. Ang pagmamasid sa kalikasan at mga nilikha ay isang daan upang makilala ang Dakilang Lumikha. Ang bawat nilalang na lumulubog, nagbabago, at nawawala ay hindi maaaring maging diyos.
4. Ang debosyon at pag-ibig natin sa Diyos ay dapat na nakabatay sa Kanyang mga katangian ng kawalang-hanggan at kasakdalan, hindi sa mga bagay na pansamantala.
5. Ang talatang ito ay nagbibigay-inspirasyon sa atin na maging matapang sa pagtatanggol sa katotohanan, tulad ng ginawa ni Propeta Ibrahim, kahit na siya ay nag-iisa laban sa kanyang lipunan.