Sure En'âm — Ayet 76

Kelime Anlamları:

• Cenne: Karanlığıyla örttü, kapladı.
• Efel: Kayboldu, battı, ufukta gözden kayboldu.
• Âfilîn: Batanlar, kaybolup gidenler.

Tefsir:

Hz. İbrahim (a.s.), kavmini putperestlikten ve yıldızlara tapmaktan vazgeçirmek için onlarla mücadele ediyordu. Onlara hakikati göstermek ve batıl inançlarının tutarsızlığını ispat etmek için akıl yürütme ve gözlem yöntemini kullanıyordu. İşte bu bağlamda, gece karanlığı üzerine çöküp etrafı kapladığında, semada parlayan bir yıldız (gezegen) gördü. Kavminin inandığı şeyleri onların diliyle ifade ederek, onları kendi iddialarıyla sorgulamak için "Bu benim Rabbimdir" dedi. Bu, onların inancını kabul ettiği anlamına gelmiyordu; aksine, onları düşünmeye sevk eden pedagojik bir yöntemdi.

Ancak o yıldız da battı, ufukta kaybolup gitti. İşte tam bu noktada Hz. İbrahim, kavminin ilahlarının acizliğini gözler önüne seren kesin hükmünü verdi: "Ben batıp kaybolanları sevmem." Çünkü gerçek ilah; kaybolmayan, değişmeyen, her an hazır ve nazır olan, yarattıklarını koruyup yöneten ve asla gözden kaybolmayan Yüce Allah'tır. Batıp kaybolan bir varlık, kendisini bile koruyamazken nasıl olur da âlemlerin Rabbi olabilir?

Bu kıssada bizler için çok büyük dersler vardır. İnsan, aklını ve gözlem yeteneğini kullanarak yanlış inançların tutarsızlığını fark edebilir. Hz. İbrahim'in bu samimi arayışı, hakikati bulma yolunda atılmış en güzel adımlardan biridir. O, taklit etmedi, düşündü, sorguladı ve sonunda kalbi iman ile huzur buldu. Bizler de hayatımızda bize sunulan her inancı ve düşünceyi akıl süzgecinden geçirmeli, batıl olan her şeyden yüz çevirip, varlığı hiçbir zaman sona ermeyen, her an bizimle olan Rabbimize gönülden bağlanmalıyız. Unutmayalım ki gerçek huzur, kaybolmayan ve değişmeyen bir güce sığınmaktadır.