Surja El-En'am — Ajet 76

Kuptimet e fjalëve:

• “Xhenne” (جَنَّ): Errësoi, mbuloi me errësirë.
• “Kevkeben” (كَوْكَبًا): Yll.
• “Efel” (أَفَلَ): Perëndoi, u zhduk nga horizonti.
• “El-afilun” (الْآفِلِينَ): Ata që perëndojnë e zhduken.

Tefsiri i Ajetit:

Kur profeti Ibrahim (paqja qoftë mbi të) hyri në diskutim me popullin e tij, të cilët adhuronin yjet, ai deshi t’u dëshmojë atyre kotësinë e besimit të tyre në mënyrë logjike dhe pedagogjike. Kur e mbuloi nata me errësirën e saj dhe ai pa një yll të shndritshëm, ai tha – jo si besim, por si një metodë argumentimi për t’i nxjerrë në pah gabimet e tyre –: “Ky është Zoti im?”. Por kur ylli perëndoi dhe u zhduk nga horizonti, ai tha: “Unë nuk e dua një zot që perëndon dhe zhduket, sepse Zoti i vërtetë është Ai që është gjithmonë i pranishëm dhe nuk zhduket kurrë.” Me këtë ai u tregoi atyre se adhurimi i tyre për yjet është i kotë, sepse ato janë krijesa që ndryshojnë dhe zhduken, ndërsa Zoti i vërtetë është i Përjetshëm dhe nuk i nënshtrohet asgjëje.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Metoda e argumentimit me butësi dhe logjikë: Mësojmë se si ta udhëzojmë njerëzit drejt së vërtetës duke përdorur shembuj konkretë dhe duke i bërë ata të mendojnë vetë, jo me forcë apo debat të ashpër.
2. Liria nga adhurimi i krijesave: Zoti i vërtetë është Ai që nuk ndryshon, nuk perëndon dhe nuk zhduket. Ai është gjithmonë i pranishëm, dëgjon dhe sheh çdo gjë, ndaj Ai është i vetmi që meriton adhurim.
3. Dashuria ndaj Zotit: Dashuria e vërtetë ndaj Zotit kërkon që zemra të lidhet vetëm me Atë që nuk na lë kurrë, ndryshe nga krijesat që na lënë ose na zhgënjejnë.
4. Rëndësia e mendimit dhe vëzhgimit: Ajeti na nxit të shikojmë universin dhe të mendojmë thellë, sepse çdo gjë që ndryshon ose zhduket nuk mund të jetë Zot.