Sura Al-An'am — Werset 76

Znaczenie słów:

• جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْلُ – zapadła nad nim noc, okryła go swoją ciemnością.
• أَفَلَ – zniknął, zaszedł, oddalił się od wzroku.
• الْآفِلِينَ – ci, którzy znikają, odchodzą, nie trwają.

Tafsir (wyjaśnienie):

Gdy nad prorokiem Ibrahimem (pokój z nim) zapadła ciemność nocy i okryła go swoim mrokiem, rozpoczął on swoją misję prowadzenia ludu do prawdy. Jego lud oddawał cześć gwiazdom, planetom i ciałom niebieskim, więc Ibrahim postanowił ukazać im bezpodstawność ich wierzeń w sposób mądry i stopniowy, prowadząc ich do właściwego wniosku.

Ujrzał on jasną gwiazdę – planetę – i powiedział do swojego ludu, w formie retorycznego pytania i zaproszenia do refleksji: „To jest mój pan?" – nie dlatego, że faktycznie wierzył w jej bóstwo, lecz aby pokazać im, że to, co oni czczą, nie zasługuje na oddawanie mu czci. Gdy gwiazda zniknęła z horyzontu i odeszła, Ibrahim powiedział: „Nie kocham tych, którzy znikają" – czyli nie oddaję czci bóstwu, które nie jest stałe, które znika i nie pozostaje. Prawdziwy Bóg jest bowiem zawsze obecny, nie znika i nie podlega zmianom.

W ten sposób Ibrahim – krok po kroku – dowodził, że gwiazdy, księżyc i słońce nie mogą być bogami, ponieważ są stworzeniami podlegającymi zmianom, znikaniu i przemijaniu. Prawdziwy Pan to Ten, który stworzył to wszystko i który trwa wiecznie, nie podlegając żadnym zmianom.

Korzyści płynące z tej wersetu:

1. Mądrość w prowadzeniu ludzi do prawdy – Ibrahim nie zaczął od ostrej krytyki, lecz stosował łagodną, stopniową metodę, aby jego lud sam doszedł do właściwego wniosku. To uczy nas, jak ważne jest używanie rozumu i dialogu w przekazywaniu prawdy.
2. Dowód na jedność Boga – wszechświat i jego zjawiska są stworzone i przemijające, a prawdziwy Bóg musi być wieczny i niezmienny. Obserwacja natury prowadzi do poznania Stwórcy.
3. Czystość wiary – wiara w Boga nie może opierać się na ślepym naśladowaniu przodków, lecz na rozumie i refleksji. Ibrahim pokazał, że należy odrzucić wszystko, co nie zasługuje na cześć, nawet jeśli jest to powszechne wśród ludzi.
4. Miłość do Boga oparta na Jego doskonałości – Ibrahim powiedział „nie kocham tych, którzy znikają", co wskazuje, że miłość do Boga wynika z Jego doskonałych przymiotów – On jest zawsze obecny, słyszy, widzi i odpowiada. To umacnia więź człowieka z Panem.