سوره انعام — آیه 96

معانی کلمات:

• فالِقُ الإصباحِ: شکافنده و بیرونآورندهی روشنایی صبح از دل تاریکی شب.
• سَكَنًا: مایهی آرامش و محل سکونت و استراحت.
• حُسبانًا: به حساب و شمارش دقیق و منظم (جریان یافتن بر اساس محاسبهی معین).

تفسیر آیه:

خداوند سبحان، آن ذاتی است که پردهی ظلمت شب را میشکافد و سپیدهی صبح را از آن بیرون میآورد. او شب را مایهی آرامش و آسایش قرار داد تا بندگانش از تلاش و کوشش روزانه بیاسایند و در سکون و stillness به استراحت بپردازند. همچنین خورشید و ماه را با نظمی دقیق و حسابشده در مدارهایشان به حرکت درآورد؛ به گونهای که با گردش منظم آنها، انسانها میتوانند اوقات روزها، ماهها و سالها را محاسبه کنند و امور زندگی خویش را بر این اساس سامان دهند. این نظام شگفتانگیز و بیعیبونقص، تقدیر و اندازهگیریِ خدای عزیزی است که هیچ قدرتی بر او چیره نمیشود و خدای علیمی که به همهی مصالح و منافع آفریدههایش آگاه است و تدبیر امور آنان را بر پایهی حکمت بینهایت خود قرار داده است.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه ما را به شگفتیهای آفرینش الهی توجه میدهد و نشان میدهد که نظم حاکم بر جهان هستی، تصادفی نیست؛ بلکه تدبیر حکیمانهی خدای دانا و تواناست.
• تناوب شب و روز و جریان منظم خورشید و ماه، نشانهی رحمت الهی بر بشر است تا هم فرصت تلاش و کسب روزی داشته باشند و هم هنگام آرامش و استراحت. این خود دعوتی است به شکرگزاری و استفادهی درست از این نعمتهای بزرگ.
• شناخت این نظام دقیق، ایمان انسان را به علم و قدرت بیپایان خداوند تقویت میکند و او را به توکل بر این خدای مدبّر و رازق وا میدارد و محبت او را در دل زنده میگرداند.