سورت ملک — آیت 25

د مهمو کلمو معنا:

• الْوَعْدُ: هغه ژمنه چې د قيامت د راتلو او د حساب د ورځې په اړه ورکړل شوې ده.
• صَادِقِينَ: رښتيني، هغه څوک چې په خبره کې صدق کوي.

د آيت تفسير:

دا آيت د هغو كافرانو او منكرينو خبره بيانوي چې د بعث او قيامت په راتلو يې باور نه درلود او په استهزا او مسخره يې مسلمانانو ته ويل: "دا هغه ژمنه چې تاسو يې راکوئ او وايئ چې قيامت به راشي او حساب به وي، کله به راځي؟ که تاسو رښتيني ياست نو د هغه وخت معلوم کړئ!" دوى دا خبره د دې لپاره کوله چې د قيامت راتلل يې ډېر لرې او ناممکن ګاڼه او غوښتل يې چې پېغمبر او مؤمنان په دروغو ونيسي. خو الله تعالی په دې آيت کې د دوى دا خبره رد کړې او وروسته يې په راتلونکي آيت کې فرمايي چې د قيامت علم يوازې الله ته معلوم دی او پېغمبر يواځې وېروونکی او خبردار کوونکی دی، نه دا چې د قيامت د راتلو وخت وپېژني. دا د كافرانو عادت و چې د حق د منلو پر ځای به يې مسخره او استهزا کوله.

فايدې:

1. د قيامت د راتلو وخت يوازې الله ته معلوم دی او هيڅوک پرې نه دي خبر، نو بايد مسلمان دې ته چمتو وي او په هر وخت کې دې د الله له احکامو تابع وي.
2. كافرانو او منكرانو تل د حق د منلو پر ځای استهزا او مسخره کړې ده، خو مسلمان بايد په خپل حق خبره ټينګ ولاړ وي او د دوى له مسخرو نه بايد زړه مات نه کړي.
3. دا آيت مسلمانانو ته تسلي ورکوي چې د كافرانو دا خبرې او پوښتنې د دوى د بې باورۍ او سرکشۍ نښه ده، نو بايد له دوى نه نه وېرېږي او خپله لاره په ثابت قدمۍ سره پر مخ يوسي.
4. په دې آيت کې د مسلمانانو لپاره دا درس دی چې د خپل دين په اړه بايد رښتيني او صادق وي او د الله په ژمنو باور ولري، ځکه چې د الله ژمنه حتمي ده که څه هم وخت يې معلوم نه وي.