سوره ملک — آیه 25

معانی کلمات:

• مَتَىٰ: کی، چه زمانی (برای پرسش از زمان وقوع وعده).
• الْوَعْدُ: وعدهای که پیامبر و مؤمنان از عذاب و قیامت میدادند.
• صَادِقِينَ: راستگویان (خطاب به پیامبر و مؤمنان).

تفسیر آیه:

کافرانِ منکرِ معاد، از روی استهزا و انکار، به پیامبر و مؤمنان میگویند: «این وعدهای که میدهید—یعنی عذاب و روز قیامت—کی فرا میرسد؟ اگر راست میگویید و در ادعای خود صادق هستید، زمان آن را به ما خبر دهید!» آنان با این سخن، نه در پی حقیقت بودند، بلکه میخواستند پیامبر را در تنگنا قرار دهند و رسالت او را به بازی بگیرند. این پرسش، نشانه استبعاد و باورنداشتن به روز رستاخیز است؛ چرا که آنان وقوع قیامت را محال میپنداشتند و با این لحن تمسخرآمیز، ایمان مؤمنان را به سخره میگرفتند. پاسخ این پرسش در آیه بعد آمده است که علم به زمان قیامت، مخصوص خداوند است و پیامبر فقط هشداردهندهای روشنگر است.

فواید و پیامهای آیه:

1. علم به زمان قیامت، ویژه خداوند است: هیچکس—حتی پیامبران—از زمان دقیق قیامت آگاه نیست و این از اسرار الهی است؛ پس مؤمن نباید در پی تعیین وقت آن باشد، بلکه باید پیوسته خود را برای آن آماده کند.
2. استهزای کافران، نشانه ضعف و انکار آنان است: کسانی که دلیل و برهان ندارند، به تمسخر و پرسشهای بیپاسخ روی میآورند؛ مؤمن باید در برابر چنین رفتارهایی، استوار و صبور باشد و به وظیفه خود—یعنی هشدار و بیان حق—ادامه دهد.
3. ایمان به غیب، جوهره تقواست: مؤمن بدون دیدن قیامت، به آن یقین دارد و این ایمانِ غیبی، او را به عمل صالح و پرهیز از گناه میکشاند؛ در حالی که منکران، تنها به ظاهرِ دنیا دل بستهاند و از عاقبت خود غافلاند.
4. وعده الهی حتمی است: هرچند زمان آن نامعلوم است، اما تحقق آن قطعی است؛ پس مؤمن باید با اطمینان به وعدههای خدا، زندگی کند و دیگران را نیز به این حقیقت دعوت نماید.