Surja El-Kalem — Ajet 11

Kuptimet e fjalëve:

• هَمَّازٍ: Ai që i përqesh dhe i ofendon njerëzit me fjalë, që i vë në dukje të metat e tyre dhe i përgojon.
• مَشَّاءٍ بِنَمِيمٍ: Ai që ecën mes njerëzve duke përcjellë fjalë nga njëri te tjetri, me qëllim që të mbjellë grindje e përçarje mes tyre.

Tefsiri i ajetit:

Pas urdhrit që iu dha Pejgamberit ﷺ që të mos i bindet çdo njeriu që betohet shumë dhe është i poshtër, Allahu i Lartësuar vazhdon t'i përshkruajë cilësitë e këtij njeriu të keq, duke thënë se ai është përqeshës i njerëzve – që i përgojon dhe i ofendon ata, duke i përmendur të metat e tyre në mungesë të tyre. Ai është gjithashtu ecës me shpifje – që shkon vazhdimisht nga njëri te tjetri, duke përcjellë fjalët e tyre me qëllim që të prishë marrëdhëniet mes tyre dhe të mbjellë urrejtje e armiqësi. Ky lloj njeriu është nga më të dëmshmit për shoqërinë, sepse dëmi i tij nuk kufizohet vetëm te vetja, por përhapet te të tjerët, duke shkatërruar lidhjet e vëllazërisë dhe besimin mes njerëzve.

Ky ajet, edhe pse ka zbritur për një nga idhujtarët e mëdhenj të Kurejshëve, siç ishte Velid ibn Mugire, ai përmban një paralajmërim të përgjithshëm për çdo besimtar që të largohet nga këto cilësi të shëmtuara dhe të mos i ngjajë këtij njeriu në asnjë mënyrë.

Përfitimet që nxirren nga ajeti:

1. Islami e ndalon rreptësisht përgojimin dhe shpifjen, sepse ato shkatërrojnë shoqërinë dhe mbjellin urrejtje mes njerëzve.
2. Besimtari i vërtetë duhet të jetë i pastër në gjuhë, larg nga ofendimi i njerëzve dhe përcjellja e fjalëve të tyre.
3. Kur'ani na mëson të dallojmë njerëzit me cilësitë e tyre të këqija, në mënyrë që të mos i ndjekim ata dhe të mos i imitojmë.
4. Ruajtja e marrëdhënieve mes njerëzve dhe mosprishja e tyre është nga virtytet më të larta që Islami e nxit dhe e vlerëson.