Сураи Аль-Калам — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

— «أَن كَانَ»: яъне «ба сабаби он ки буд» ё «аз барои он ки дошт».

— «ذَا مَالٍ»: соҳиби молу сарват, дорои дороиҳо.

— «وَبَنِينَ»: ва фарзандон, писарон.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони оятҳои пешина аст, ки дар онҳо Худованд сифатҳои зишту нописандидаи баъзе аз кофиронро баён мекунад ва Паёмбари худро аз итоат кардан ба онҳо бозмедорад. Дар ин ояти карима сабаби асосии саркашӣ ва такаббури чунин шахсонро нишон медиҳад: онҳо ба сабаби доро будани молу сарват ва доштани фарзандони бисёр, худро болотар аз ҳақ меҳисобанд ва аз имон овардан ба Худо ва Паёмбараш такаббур мекунанд. Яъне, онҳо гумон мекунанд, ки ин неъматҳои дунёвие, ки ба онҳо дода шудааст, далели дурустии роҳи онҳо ва мақоми баланди онҳо назди Худост, ва аз ин рӯ, худро аз пазируфтани даъвати ҳақ беэҳтиёҷ медонанд. Ҳол он ки ин неъматҳо танҳо озмоиш ва имтиҳон аз ҷониби Худованд аст, на далели хушнудии Ӯ аз банда. Чунин шахс бо молу фарзанди худ мағрур шуда, аз роҳи рост рӯй мегардонад ва ҳақро инкор мекунад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки молу фарзанд набояд сабаби такаббур ва ғурур шаванд, зеро онҳо неъматҳои Худованд ҳастанд ва воситаи озмоишанд, на далели бартарии инсон бар дигарон.

— Имон ва тақво меъёри асосии арзишмандии инсон аст, на сарвату фарзанд.

— Оят моро огоҳ мекунад, ки аз пайравӣ кардан ба роҳи мағрурон ва мутакаббирон дурӣ ҷӯем ва ҳақро бо фурӯтанӣ бипазирем.

— Қуръони Карим бо чунин оятҳо дили инсонро ба андеша водор мекунад, ки неъматҳои дунёвиро дар роҳи дуруст истифода барад ва шукргузор бошад, то ба ҳолати саркашон гирифтор нашавад.

— Ин оят муҳаббати инсонро ба ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Қуръон роҳи рост ва адолатро таълим медиҳад ва аз ғуруру такаббур барҳазар медорад.