Сураи Аль-Калам — Оят 15

1. Маънои калимаҳои зарурӣ:

• «أَسَاطِيرُ»: ҷамъи «أُسطورة» аст, ки маънои афсона, достонҳои беасос ва нақлҳои сохтаи пешиниёнро дорад.
• «الْأَوَّلِينَ»: пешиниён, гузаштагон, наслҳои қаблӣ.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят сифати як гурӯҳи мутакаббирон ва дурӯғгӯёнро баён мекунад, ки ҳангоми бар онҳо хонда шудани оятҳои Қуръон, ба ҷойи андеша ва қабули ҳақ, онро инкор мекунанд ва мегӯянд: «Инҳо афсонаҳо ва достонҳои сохтаи пешиниён аст». Яъне онҳо Қуръони Каримро, ки каломи Худои Ҳаким ва муъҷизаи бузург аст, ба дурӯғ ва хаёлот нисбат медиҳанд ва аз рӯи кибру ғурур ва ҳасад аз пазириши он сар мегардонанд. Ин оят ҳарчанд дар бораи баъзе аз сарварони мушрикон монанди Валид ибни Муғайра нозил шудааст, аммо дарси ибрат барои ҳамаи мусулмонон аст, то аз пайравии чунин сифатҳои зишт ва рафтори нодуруст дур бошанд ва ба Қуръон бо эҳтиром ва таваҷҷуҳ муносибат кунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръони Карим каломи Худост ва бояд бо дили кушода ва гӯши шунаво пазируфта шавад, на бо кибру инкор.
• Инкор ва дурӯғ шуморидани оятҳои Худо сифати бади мутакаббирон ва беимонҳост, ки бояд аз он парҳез кунем.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳангоми шунидани Қуръон андеша кунем, ҳақро қабул намоем ва аз тақлиди кӯрона ва ғурур дур бошем.
• Қуръон барои ҳамаи наслҳо роҳнамост ва паёмҳои он на танҳо барои гузаштагон, балки барои мо низ ҳидоят ва раҳмате бузург аст.
• Муносибати нек бо Қуръон ва пазириши он сабаби саодати дунё ва охират мегардад ва дилҳоро ба ислом наздиктар мекунад.