Сураи Аль-Калам — Оят 22

1. Маънои калимаҳо:

• اغْدُوا: барвақт рафтан, субҳдам рафтан.
• حَرْث: киштзор, боғ, махсусан боғи хурмо.
• صَارِمِين: бурандагон, яъне касоне ки меваро мебуранд ва ҷамъоварӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят нақли гуфтори он гурӯҳест, ки субҳдам ба якдигар мегуфтанд: «Барвақт ба сӯи киштзори худ биравед, агар мехоҳед меваҳояшро буред ва ҷамъоварӣ кунед.» Онҳо қасд доштанд, ки пеш аз бедор шудани мискинон ва ниёзмандон ҳосили боғро ҷамъ кунанд, то чизе ба онҳо нарасад. Ин гуфтор идомаи нияти бади онҳост, ки дар оятҳои пештар зикр шудааст: онҳо савганд хӯрданд, ки субҳдам меваҳои боғро хоҳанд бурид, вале дар дили худ ният доштанд, ки ҳаққи фақиронро надиҳанд. Пас, оят нишон медиҳад, ки онҳо ба ҳамдигар даъват мекарданд, ки барвақт ба киштзор раванд ва ҳосилро буранд, агар воқеан қасди буридан доранд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки нияти нек ва ҳаққи дигаронро поймол накардан дар ҳар кор, хусусан дар молу дороӣ, муҳим аст.
• Ислом ба адолат ва дастгирии ниёзмандон таъкид мекунад; касе набояд бо ҳила ва барвақт рафтан ҳаққи фақиронро аз байн барад.
• Қуръон ҳатто гуфтору ниятҳои пинҳонии инсонҳоро ошкор мекунад ва моро ба ростӣ ва покии дил даъват менамояд.
• Ин оят сабақест, ки барвақтӣ ва кӯшиш дар кор нек аст, аммо на бо роҳи зулм ва худхоҳӣ; балки бояд бо шукр ва адолат ҳамроҳ бошад.
• Хондани чунин оятҳо моро ба андеша водор мекунад, ки дар ҳар амал нияти худро ислоҳ кунем ва аз рафтори бад дурӣ ҷӯем, то ба роҳи рост ҳидоят ёбем.