Сураи Аль-Калам — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

— «فَانطَلَقُوا»: равона шуданд, ба роҳ баромаданд, ба сӯи боғи худ шитофтанд.

— «يَتَخَافَتُونَ»: оҳиста-оҳиста сухан мегуфтанд, розӣ мешуданд, ба овози паст бо ҳам гуфтугӯ мекарданд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки онҳо ният карданд, ки садақа надиҳанд ва мискинонро аз ҳосили боғашон маҳрум созанд, ба сӯи боғи худ равона шуданд ва дар роҳ оҳиста-оҳиста бо якдигар розӣ мешуданд. Онҳо мехостанд ин корро пинҳонӣ анҷом диҳанд, то касе аз онҳо огоҳ нашавад ва мискинон нафаҳманд, ки онҳо қасди чиро доранд. Ҳадафи онҳо ин буд, ки имрӯз ҳеҷ мискине натавонад ба боғи онҳо дарояд ва аз меваи он баҳра барад. Ин оят нишон медиҳад, ки онҳо бо ҳирсу бахилӣ ва бо тадбири пинҳонӣ ба сӯи гуноҳ равона шуданд, на бо шукру саховат.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки бахилӣ ва худхоҳӣ метавонад инсонро аз роҳи рост дур кунад ва ӯро ба сӯи гуноҳ бибарад.

— Ислом моро ба саховат, дастгирии мискинон ва шарик кардан дар неъматҳо тарғиб мекунад.

— Қуръон ҳатто розу нияти пинҳонии бадро низ ошкор месозад ва нишон медиҳад, ки ҳеҷ чиз аз илми Худо пинҳон нест.

— Ин оят сабақест барои он ки неъматҳои Худоро бо шукр ва эҳсон қабул кунем, на бо бахилӣ ва маҳрум кардани дигарон.

— Қуръон китоби ҳидоят аст; вай роҳи некро нишон медиҳад ва аз роҳи бад бозмедорад, то инсон дар дунё ва охират комёб шавад.