Сураи Аль-Калам — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

• فَتَنَادَوْا: пас якдигарро нидо карданд, овоз доданд.
• مُصْبِحِينَ: дар вақти субҳ, ҳангоми ворид шудан ба саҳар.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки онҳо қасди қатъи ҳосили боғро карданд ва шабона ба хоб рафтанд, дар вақти субҳ якдигарро нидо карданд, то барвақт ба сӯи зироати худ шитобанд ва онро дарав кунанд. Онҳо ба ҳамдигар овоз доданд, ки агар мехоҳед ҳосилро бурида гиред, ҳозир барвақт ба боғ равед. Ин нидо дар ҳоле буд, ки субҳ дамида буд ва онҳо ҳадафи худро аз даст додани ҳосили боғ барои мискинон қатъӣ карда буданд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки одамон барои расидан ба ҳадафҳои худ, ҳатто агар он ҳадаф нодуруст бошад, чӣ гуна барвақт ва бо ҳамдигар ҳамкорӣ мекунанд. Аммо бояд ҳадафҳои худро дар роҳи некӣ ва адл қарор диҳем.
• Қуръон ҳатто ҳодисаҳои хурди рӯзгорро бо тафсилот баён мекунад, то ибрат гирем ва бифаҳмем, ки ҳеҷ чиз аз илми Худо пинҳон нест.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар корҳои хайр барвақт шитоб кунем ва аз ҳирси нодуруст ва худписандӣ дурӣ ҷӯем, зеро Худованд ҳама чизро медонад ва ба бандагони худ роҳи рост нишон медиҳад.