Сураи Аль-Хакка — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

— «عِيشَةٍ»: ҳолати зиндагӣ ва зиндагиронӣ.

— «رَاضِيَةٍ»: писандида, хушнудкунанда, яъне чунон зиндагие, ки соҳибаш аз он розӣ ва хушҳол аст.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки бандаи некӯкор номаи аъмолашро ба дасти росташ мегирад ва аз шодии бузург мегӯяд: «Биёед, номаи маро бихонед! Ман дар дунё яқин доштам, ки рӯзи қиёмат ҳисобу китоби аъмоламро хоҳам дид, бинобар ин бо имон ва амали солеҳ барои он рӯз тайёрӣ гирифтам», — пас ӯ дар зиндагии писандида ва хушнудкунанда қарор мегирад. Ин зиндагӣ ҷовидонӣ аст ва ҳеҷ гуна ранҷу азоб ва нохушӣ дар он нест. Ӯ дар биҳиштест, ки ҷойгоҳаш баланд аст, меваҳояш наздик ва дастрас аст — хоҳ истода бошад, хоҳ нишаста, хоҳ хобида. Ба онҳо гуфта мешавад: «Бихӯред ва бинӯшед, бихӯреду бинӯшед, дар ҳоле ки аз ҳар осебу нороҳатӣ эмин ҳастед, ба подоши амалҳои солеҳе, ки дар рӯзҳои гузаштаи дунё анҷом додаед». Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки подоши бандагони солеҳ танҳо раҳоӣ аз азоб нест, балки зиндагии пур аз неъмат, оромӣ ва розӣ будан аст — ҳам розӣ будани банда аз ҷазои Худо ва ҳам писандида будани ин зиндагӣ дар назди Худованд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо умед мебахшад, ки агар дар дунё бо имон ва амали солеҳ зиндагӣ кунем, дар охират зиндагии писандида ва ҷовидонӣ интизори мост.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки яқин доштан ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб инсонро ба амали солеҳ ҳидоят мекунад, чунон ки бандаи некӯкор мегӯяд: «Ман яқин доштам, ки ҳисобу китоб хоҳам шуд, пас тайёрӣ гирифтам».

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар биҳишт неъматҳо наздик ва дастрасанд ва банда аз ҳар ҷиҳат розӣ ва хушҳол аст — ин моро ба сӯи некӯкорӣ ва умедворӣ ба раҳмати Худо ташвиқ мекунад.

— Худованд подоши некӯкоронро на танҳо раҳоӣ аз азоб, балки зиндагии пур аз неъмат ва оромӣ қарор додааст, ки ин аз бузургии раҳмати Ӯст ва моро ба дӯст доштани ислом ва Қуръон наздиктар мекунад.