Сураи Аль-Хакка — Оят 43

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Танзил»: яъне фурӯ фиристодашуда, нозилшуда аз ҷониби Худо.

— «Рабби ал-ъоламин»: Парвардигори ҳамаи офаринишҳо, яъне Парвардигори тамоми ҷаҳониён.

1. Тафсири оят:

Ин Қуръони карим сухане нест, ки аз ҷониби шоир ё коҳин гуфта шуда бошад, балки он аз ҷониби Парвардигори ҳамаи махлуқот — Худованди ҷаҳониён — фурӯ фиристода шудааст. Худованд онро бар Паёмбари худ Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) тавассути Ҷабраил (алайҳис салом) нозил кардааст. Пас, ин Қуръон каломи Худост, ки аз ҷониби Парвардигори оламон омадааст ва ҳеҷ кас наметавонад монанди онро биёрад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Қуръон каломи Парвардигори ҷаҳониён аст, на суханони инсонӣ; бинобар ин он сарчашмаи ҳидоят ва роҳнамоӣ барои тамоми башарият мебошад.

— Худованд Парвардигори ҳамаи оламҳост, яъне Ӯ ба ҳамаи махлуқот меҳрубон ва тадбиркунанда аст; пас, фурӯ фиристодани Қуръон низ раҳмате барои ҷаҳониён аст.

— Қуръон аз ҷониби Худои доно ва ҳаким нозил шудааст, бинобар ин дар он ҳеҷ хато ва камбуде нест; он роҳи рост ва саодати дуняву охират аст.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бо эҳтиром бихонем, ба он амал кунем ва онро ба дигарон низ расонем, зеро он паёми Парвардигори ҷаҳониён ба мост.