Сураи Аль-Хакка — Оят 44

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «تَقَوَّلَ»: яъне ба худ нисбат додан, аз худи худ сохтан ва барфу дурӯғ бастан.

— «الْأَقَاوِيلِ»: ҷамъи «қавл» аст, яъне суханон, гуфтаҳо.

1. Тафсири оят:

Агар Муҳаммад (с) аз ҷониби худ чизе месохт ва ба Мо нисбат медод, ки Мо нагуфта бошем, яъне ба Қуръон чизе меафзуд ё аз он кам мекард, Мо ҳатман ӯро ба сахтӣ мегирифтем ва аз ӯ интиқом мегирифтем. Сипас дасти рост ё қувваи Худро бар ӯ мезадем ва раги дилашро мебуридем, то ҳеҷ кас натавонад ӯро аз азоби Мо боздорад. Ин оят нишон медиҳад, ки Паёмбар (с) дар расонидани ваҳй комилан ростқавл ва боэътимод аст ва ҳеҷ чиз аз худ ба Худо нисбат надодааст. Ин Қуръон барои парҳезгорон, ки амрҳои Худоро иҷро мекунанд ва аз манъкуниҳо дурӣ меҷӯянд, панд ва ҳидоят аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят боварии комил ба Паёмбар (с) ва покии ваҳйро собит мекунад, ки ҳеҷ кас наметавонад ба Қуръон чизе афзуд ё кам кунад.

— Нишон медиҳад, ки Худо ҳомии дини Худ ва паёмбаронаш аст ва ҳар гуна таҳрифро пешгирӣ мекунад.

— Қуръон барои парҳезгорон панд ва ҳидоят аст, бинобар ин бояд онро бо эҳтиром хонем ва ба аҳкоми он амал кунем.

— Ин оят дар дилҳо муҳаббати Қуръон ва эътимод ба онро зиёд мекунад, зеро Худо худ нигаҳбони он аст.